Hoofdstuk 4: De bankvergadering
De vergaderzaal van de bank was steriel, grijs en ijskoud.
Claire zat aan het ene uiteinde van de lange tafel, geflankeerd door Rachel en een forensisch accountant. Ze droeg een crèmekleurig pak van 4000 dollar. Haar haar was perfect geföhnd. Ze zag eruit als de CEO die ze was.
De deur ging open. Jason kwam binnen. Hij zag eruit alsof hij al een week niet had geslapen. Zijn pak was verkreukeld. Zijn ogen waren bloeddoorlopen.
Naast hem stond Tessa. Ze droeg een felroze jurk en had een nep-Birkin-tas bij zich. Ze keek verward en geïrriteerd.
‘Waar gaat dit over, Jason?’ fluisterde Tessa luid. ‘Waarom is ze hier?’
Ze wees met een verzorgde nagel naar Claire.
‘Ga zitten,’ zei de fraudeonderzoeker van de bank. Het was een strenge man genaamd meneer Henderson.
Jason zat. Hij durfde Claire niet aan te kijken.
‘Meneer Miller,’ begon Henderson. ‘We zijn hier om de wanbetaling op leningnummer 8842 te bespreken. De lening is gedekt door de activa van uw borgsteller, mevrouw Claire Vance.’
Tessa draaide haar hoofd abrupt naar Jason. « Garant? Je zei toch dat het geld van je investeerders kwam! »
Jason kreeg het benauwd. « Het… het is ingewikkeld, schat. »
‘Het is niet ingewikkeld,’ zei Henderson. Hij schoof een stuk papier over de tafel. Het was de leningaanvraag. ‘Is dit uw handtekening, mevrouw Vance?’
Claire bekeek de haastig opgeschreven handtekening. Het was een onhandige poging om haar naam te schrijven.
‘Nee,’ zei Claire duidelijk. ‘Dat is niet zo.’
« Leugenaar! » riep Jason, terwijl hij opsprong. « Ze heeft getekend! Ze wilde me helpen! Ze is gewoon jaloers omdat ik haar heb verlaten! »
Tessa keek naar Claire. Ze keek naar Claires pak. Ze keek naar het dure horloge om Claires pols.
Toen keek ze naar Jason. De man die haar op creditcard naar Tulum had gebracht. De man die in een geleasede BMW reed.
‘Wacht even,’ zei Tessa langzaam. ‘Jason… je zei dat ze een blut grafisch ontwerpster was. Je zei dat ze een parasiet was.’
Claire boog zich voorover. ‘Ik heb geen vermogen, Tessa. Ik heb een baan. Een hele goede. Jason daarentegen heeft een leaseauto, een overvolle creditcard en een lening die hij heeft verkregen door een misdrijf te plegen.’
Tessa keek Jason aan. Haar ogen stonden wijd open van schrik. ‘Je hebt haar creditcard gebruikt? Omdat je zelf geen creditcard hebt?’
‘Schatje, luister,’ smeekte Jason, terwijl hij haar hand pakte. ‘Ze heeft miljoenen! Ze heeft het voor me verborgen gehouden! Ze heeft me bedrogen!’
‘Je hebt me bedrogen!’ schreeuwde Tessa, terwijl ze haar hand wegtrok. ‘Je zei dat je een durfkapitalist was! Je zei dat je het appartement had gekocht!’
“Ik heb een aanbetaling gedaan!”
‘Met gestolen geld!’ Tessa stond op. Ze rukte de diamanten ring van haar vinger. ‘Deze is waarschijnlijk ook nep, toch?’
Ze gooide de ring naar zijn gezicht. De ring stuiterde van zijn voorhoofd af en schoot over de tafel.
‘Ik ga niet voor jou de gevangenis in,’ siste Tessa. ‘Ik ben vrij.’
Ze stormde de kamer uit, haar neppe Birkin-tas zwaaide wild heen en weer.
Jason zat daar alleen. Hij zag er klein uit. Hij zag er zielig uit.
‘Meneer Miller,’ zei Henderson. ‘Aangezien de handtekening vervalst is, is de lening frauduleus. We eisen de lening onmiddellijk op. En we verwijzen deze zaak door naar de officier van justitie.’
Jason sloeg zijn handen voor zijn gezicht en begon te snikken.
‘Claire,’ snikte hij. ‘Alsjeblieft.’
Claire stond op. Ze pakte haar tas.
‘Ik wil geen arme echtgenoot, Jason,’ zei ze, waarmee ze zijn sms’je herhaalde. ‘Haha.’
