Deel 3: Het opgestelde vonnis
Terwijl Mark en Jessica de trap naar het podium opliepen, zwaaiden de zware dubbele deuren achter in de balzaal open.
Een groep van zes mannen en vrouwen in donkere pakken kwam binnen. Ze bewogen zich met de synchrone precisie van een roedel roofdieren. In het midden stond Arthur Sterling, de naar buiten gerichte CEO van NovaStream. Hij was een angstaanjagende man – 1 meter 93 lang, met zilvergrijs haar en de reputatie concurrenten met gemak te verslinden.
Mark stond als versteend op het podium. « Meneer Sterling! » riep hij, terwijl hij wild met zijn armen zwaaide. « Hierheen! »
Sterling keek niet naar het podium. Hij en zijn entourage liepen dwars door de menigte heen en baanden zich een weg door de zee van gasten. Ze waren op weg naar de achterste hoek. Naar de schaduwen.
Mark fronste zijn wenkbrauwen. « Hij mag me niet zien. De lichten schijnen in zijn ogen. »
‘Mark,’ siste Jessica, terwijl ze aan zijn mouw trok. ‘Kijk naar het scherm.’
‘Niet nu, Jessica. Ik moet Sterlings aandacht trekken.’
“Mark! Kijk!”
Mark draaide zich om. Op het enorme scherm achter hem werden niet zijn verkoopcijfers weergegeven. Er was een livebeeld te zien van een bewakingscamera.
De camera stond in een kantoor. Marks kantoor.
Op het scherm werd een opgenomen video afgespeeld. Daarop was te zien hoe Mark aan zijn bureau zat, met zijn voeten omhoog. Hij was aan de telefoon.
Mark (op het scherm): « Ja, zet het gewoon op de visitekaartje van het bedrijf. Categorie ‘Klantenrelaties’. Wat maakt het uit? De accountants zijn idioten. Mijn vrouw? Ha! Ze denkt dat ik overwerk. Ze is zo goedgelovig, het is zielig. Ik zou haar kunnen vertellen dat de lucht groen is en ze zou het plafond gaan schilderen. »
De balzaal werd doodstil.
Mark werd bleek. « Dat… dat is een deepfake! AI! Iemand saboteert me! »
Hij keek neer op Sterling, wanhopig op zoek naar een bondgenoot. « Meneer Sterling! U moet hiermee stoppen! Beveiliging! »
Sterling stopte eindelijk met lopen. Hij stond nu ongeveer een meter voor Elena.
Mark knipperde met zijn ogen. Waarom stond de CEO nou voor zijn onverzorgde vrouw?
« Hé! » riep Mark naar Elena. « Jij! Ga uit de weg! Je blokkeert de weg voor meneer Sterling! Ga… ga hem een drankje halen of zoiets! »
Jessica greep de microfoon op het podium. « Beveiliging! Verwijder die vrouw in de zwarte jurk! Ze verpest de hele sfeer! »
Elena bewoog niet. Ze gaf geen kik. Langzaam reikte ze omhoog en verwijderde de haarclip, waarna haar haar over haar schouders viel. Ze strekte haar rug, alsof ze wel zeven centimeter langer was geworden. De houding van een ‘huisvrouw’ verdween en maakte plaats voor de ijzersterke houding van een titaan.
Ze keek naar Mark. Ze keek naar Jessica. En toen keek ze naar Sterling.
Sterling trok zijn stropdas recht. Toen, tot de collectieve verbazing van de driehonderd aanwezigen, maakte hij een buiging. Geen knikje. Een diepe buiging van negentig graden, een teken van absolute onderwerping.
‘Mevrouw de voorzitter,’ zei Sterling, zijn stem versterkt door de stilte in de zaal. ‘Wij wachten op uw bevelen.’
Mark liet de microfoon vallen. Die kwam met een oorverdovende klap op het podium terecht .
‘Voorzitter… Voorzitter?’ stamelde Mark, zijn hersenen haperden. ‘Met wie spreekt u?’
Sterling draaide zich langzaam om naar Mark. ‘Ik spreek met de eigenaar van dit bedrijf. De eigenaar van dit hotel. En de eigenaar van het podium waarop u staat.’
Hij gebaarde naar Elena.
“Mevrouw Elena Vance.”
