Ik heb mijn familie opgegeven voor mijn verlamde jeugdliefde – 15 jaar later heeft zijn geheim alles verwoest.

Ik koos voor een community college in plaats van mijn droomschool.

Ik heb parttime gewerkt in koffiebars en de detailhandel.

Mensen staarden wel.

Ik leerde hoe ik hem uit bed kon helpen. Hoe ik een katheter moest verzorgen. Hoe ik met verzekeringsmaatschappijen moest onderhandelen. Dingen die geen tiener zou moeten weten, maar ik wel.

Ik heb hem overgehaald om naar het schoolbal te gaan.

« Ze zullen staren, » mompelde hij.

« Laat ze stikken. Jij komt eraan. »

We liepen – oké, we rolden – de sportschool binnen.

Ik dacht: als we dit overleven, kan niets ons breken.

Mensen staarden wel.

Een paar vrienden schoten te hulp. Ze verplaatsten stoelen. Ze maakten flauwe grapjes tot hij moest lachen.

Mijn beste vriendin, Jenna, kwam in haar glinsterende jurk aangerend, omhelsde me en boog zich naar hem toe.

‘Je ziet er goed uit, jongen in de rolstoel,’ zei ze.

We dansten, ik stond tussen zijn knieën, zijn handen op mijn heupen, en we wiegden heen en weer onder goedkope lampen.

Er kwam niemand van mijn kant van de familie.

Ik dacht: als we dit overleven, kan niets ons breken.

Na onze afstudering zijn we in de achtertuin van zijn ouders getrouwd.