Een geschokte reactie ging door de tafel. Drie miljard. Het getal bleef als een betovering in de lucht hangen.
Elena nam een slok water. Ze herinnerde zich dat ze die machtiging had ondertekend. Ze herinnerde zich dat ze de financiële gegevens van Novus Tech had bekeken – een worstelend bedrijf met degelijke technologie, maar verschrikkelijk leiderschap – en dat ze had besloten het over te nemen. Niet voor de winst, maar om een vacature aan de top te creëren. Een vacature die ze met haar zus kon invullen. Het was een liefdadigheidsproject vermomd als een zakelijke zet.
‘Drie miljard,’ vroeg een gast met grote ogen. ‘En de voorzitter van Aether Holdings? Heeft u hem wel eens ontmoet?’
‘Nog niet,’ lachte Sarah zachtjes. ‘De voorzitter is notoir teruggetrokken. Eigenlijk een spook. Maar…’ Ze boog zich voorover en verlaagde haar stem voor een dramatisch effect. ‘…ik heb van betrouwbare bronnen vernomen dat hij persoonlijk mijn dossier heeft uitgekozen. Uit honderden kandidaten. Hij zag iets in me. Een verwante geest op het gebied van leiderschap.’
Elena verslikte zich een beetje in haar water. Ze hoestte in haar servet.
‘Is er iets mis, Elena?’ vroeg Sarah met een scherpe stem. ‘Vind je het concept ‘leiderschap’ te ingewikkeld? Ik weet dat de freelance redactiemarkt hard is, maar probeer een beetje bij te blijven.’
‘Het gaat goed met me, Sarah,’ zei Elena zachtjes. ‘Ik ben alleen… verrast door je zelfvertrouwen.’
‘Zelfvertrouwen is het voorrecht van succesvolle mensen,’ antwoordde Sarah fel. ‘Dat zou je niet begrijpen. Je woont nog steeds in dat kleine appartementje in Brooklyn, hè? Schrijf je nog steeds blogs? Of ben je nog steeds ‘op zoek naar jezelf’?’
‘Ik ben tevreden met mijn leven,’ zei Elena.
‘Dat zeggen mensen die geen andere opties hebben,’ sneerde Sarah.
Ze richtte haar aandacht weer op de bewonderende menigte.
‘Maar hier komt het echte nieuws,’ kondigde Sarah aan, met een glinstering in haar ogen. ‘Omdat de voorzitter zo teruggetrokken is, werkt hij via zijn rechterhand. De directeur operationele zaken. De meest gevreesde man op Wall Street. De ‘IJzeren Wolf’ zelf… Julian Thorne.’
De naam veroorzaakte een zichtbare golf van onrust onder de zakenlieden aan tafel. Julian Thorne was een legende. Een man die een bedrijf kon ruïneren nog voor het ontbijt.
‘En,’ zei Sarah, met een korte pauze voor het effect, ‘Julian Thorne komt hier vanavond. Om me een vrolijk kerstfeest te wensen.’
Robert Vance liet zijn vork vallen. « Julian Thorne? Komt hij naar mijn huis? »
‘Hij heeft me tien minuten geleden een berichtje gestuurd,’ loog Sarah zonder enige moeite. ‘Hij is in de buurt. Hij wil zijn nieuwe CEO persoonlijk feliciteren.’
Beatrice zag eruit alsof ze van blijdschap flauw zou vallen. « Oh mijn god. We moeten de tafel afruimen. Haal de goede cognac! Robert, doe je stropdas recht! »
Sarah richtte haar blik weer op Elena. Haar blik was vol kwaadaardigheid.
‘Elena,’ zei Sarah koud. ‘Als meneer Thorne arriveert… heb ik een gunst van je nodig.’
« Wat? »
‘Verdwijn,’ zei Sarah. ‘Ga naar de keuken. Of de garage. Zorg er gewoon voor dat je niet gezien wordt. Je ziet eruit alsof je in de kringloopwinkel thuishoort. Ik kan niet hebben dat meneer Thorne denkt dat ik van… dit kom.’ Ze gebaarde vaag naar Elena’s trui.
Elena keek naar haar zus. Even voelde ze een diep verdriet. Niet voor zichzelf, maar voor Sarah.
‘Wil je echt dat ik wegga?’ vroeg Elena.
‘Ik sta erop,’ zei Sarah.
Elena legde haar servet op tafel. « Goed. Ik ga naar de bibliotheek. »
‘Goed,’ zei Sarah. ‘En blijf daar.’
