‘Hallo moeder,’ zei Elena met een kalme stem. ‘Fijne kerst.’
‘Er is niets vrolijks aan waterdruppels op mijn Perzische tapijt,’ snauwde Beatrice. ‘Ga naar de keuken en droog je af. En blijf daar tot ik je roep. Sarah komt zo binnen.’
Voordat Elena kon reageren, stopte de muziek – een live jazzkwartet. Een stilte viel over de zaal. De gasten richtten hun blik op de grote trap.
Beatrice liet Elena’s arm los en veranderde onmiddellijk van gedaante. Haar frons maakte plaats voor een stralende, kunstmatige glimlach toen ze zich naar de menigte wendde. « Dames en heren, » kondigde ze aan, haar stem trillend van trots. « De vrouw van het moment. »
Bovenaan de trap stond Sarah Vance.
Op haar dertigste was Sarah prachtig op de manier waarop een reclamebord prachtig is: opvallend, verfijnd en een echte blikvanger. Ze droeg een karmozijnrode Versace-jurk met een gevaarlijk hoge split. Diamanten, waarschijnlijk gehuurd, fonkelden bij haar hals.
Ze daalde langzaam de trap af en genoot van het moment. Ze hield een champagneglas vast als een scepter.
‘Hartelijk dank voor jullie komst,’ zei Sarah, haar stem vol geoefende arrogantie. ‘Vanavond draait het niet alleen om Kerstmis. Het gaat om de toekomst.’
Ze bereikte de onderkant van de trap en keek de kamer rond. Haar blik viel op Elena, die ongemakkelijk bij de kapstok stond. Sarah’s lippen krulden in een grijns.
‘Oh, kijk eens,’ kondigde Sarah aan, terwijl ze haar stem versterkte zodat iedereen in de kamer het kon horen. ‘Mijn lieve zusje is eindelijk gearriveerd. Iedereen, geef een warm applaus voor Elena – de enige Vance die nog steeds aan het uitzoeken is hoe ze haar huur in Brooklyn moet betalen.’
Een golf van beleefd, wreed gelach trok door de zaal. Gasten fluisterden achter hun handen en keken naar Elena’s natte laarzen en warrige haar.
Elena gaf geen kik. Ze stond volkomen stil, haar handen diep in haar jaszakken. In haar rechterzak raakten haar vingers een vulpen aan. Een Montblanc. De pen waarmee ze fusies van miljarden dollars ondertekende.
Geniet ervan, Sarah, dacht Elena, terwijl ze haar zus zag genieten van de spot. Geniet van het licht. Want de schakelaar staat op het punt om omgezet te worden.
HOOFDSTUK 2: HET FEEST VAN DE GEMASKERDE FEESTEN
Het diner was een meesterwerk in uitsluiting.
De lange mahoniehouten tafel was gedekt voor vierentwintig personen. Aan het hoofd zat Elena’s vader, Robert Vance, met een rood aangelopen en pompeuze blik. Naast hem zat Sarah. De gasten waren een mengeling van middenkader hedgefondsmanagers, lokale politici en carrièrejagers – het soort mensen dat dacht dat je met geld moest pronken.
Elena zat helemaal aan het uiteinde van de tafel, ingeklemd tussen een siervaren en de peuter van een verre neef die op dat moment aardappelpuree op het tafelkleed gooide.
« Dus, » bulderde Robert Vance, terwijl hij met zijn vork tegen zijn glas tikte. « Een toast. Op Sarah. »
« Op Sarah! » riep iedereen aan tafel in koor.
‘Mijn dochter,’ vervolgde Robert, zijn ogen vochtig van gespeelde emotie. ‘De nieuwe CEO van Novus Tech. Weet je, toen we deze meisjes opvoedden, wisten we altijd al dat Sarah de bijzondere was. Ze had de drive. De ambitie.’
Hij pauzeerde even, zijn blik dwaalde kort en afwijzend af naar het uiteinde van de tafel waar Elena zwijgend haar kalkoen aan het snijden was.
« Zij is de enige die de waarde van de nalatenschap van Vance werkelijk begreep, » concludeerde Robert.
« Helemaal mee eens! » riep Beatrice instemmend. « En Novus Tech is niet zomaar een bedrijf. Zeg het ze maar, Sarah. »
Sarah wervelde in haar wijnglas en leunde achterover in haar stoel met de nonchalance van iemand die denkt dat ze de eigenaar van de ruimte is.
‘Nou,’ zei Sarah op slepende toon, ‘Novus Tech is zojuist overgenomen door een enorm durfkapitaalbedrijf. Aether Holdings. Ze hebben vorige week drie miljard dollar in onze R&D-afdeling geïnvesteerd.’
