“Je bent slim, Sarah. Jij bent de ‘speciale’, weet je nog? Ik weet zeker dat je er wel uitkomt. Misschien kun je het proberen als freelance schrijver. Ik heb gehoord dat de markt lastig is.”
Ze opende de deur.
De koude wind waaide naar binnen, maar Elena voelde er niets van. Ze liep de sneeuw in, vergezeld door Julian en zijn assistenten.
De zwarte Maybach stopte langs de stoeprand. Thomas opende de achterdeur.
Elena gleed naar binnen. De warmte omhulde haar.
Terwijl de auto wegreed, keek ze nog een laatste keer uit het raam. Door het erkerraam van het landhuis zag ze haar familie. Ze omhelsden elkaar niet. Ze troostten elkaar niet.
Ze schreeuwden. Robert tierde tegen Beatrice. Sarah gooide een vaas tegen de muur. Ze verscheurden elkaar, ze maakten de botten van hun mislukking helemaal kaal.
Elena draaide zich van het raam af.
‘Naar het vliegveld, Thomas,’ zei ze.
“Waarheen, mevrouw?”
“Zwitserland,” zei Elena. “Ik wil Kerstmis ergens rustigs doorbrengen. Ergens hoog in de bergen. Waar de lucht schoon is.”
Julian zat tegenover haar en schonk een glas bruisend water in. ‘Alles goed met je, Elena?’
Elena keek naar de bubbels die in het glas opstegen.
‘Ik heb net mijn familie verloren, Julian,’ zei ze zachtjes.
‘Het spijt me,’ zei hij.
‘Maak je geen zorgen,’ antwoordde Elena, met een kleine, droevige glimlach op haar lippen. ‘Ik ben ze niet vanavond kwijtgeraakt. Ik ben ze al lang geleden kwijtgeraakt. Vanavond… vanavond ben ik gewoon gestopt met zoeken.’
De auto snelde de nacht in, een stille schim die zich door de sneeuw bewoog en de keizerin wegvoerde van de ruïnes van haar verleden, naar een koninkrijk waar ze alleen, maar vrij, regeerde.
