‘Deze investeerder,’ onderbrak Julian, zich weer tot onze vader wendend, ‘wie hij ook is, hij is een haai. Hij is een genie. Hij herkent echt talent als hij het ziet. In tegenstelling tot sommige anderen.’ Hij wierp me een zijdelingse blik toe. ‘Hij is niet aan het lanterfanten zoals jij met je… wat doe je ook alweer? Tekeningen verkopen op Etsy?’
‘Grafisch ontwerp,’ corrigeerde ik zachtjes. ‘Ik werk met huisstijlen voor bedrijven.’
‘Juist. Krabbels,’ wuifde hij het weg. ‘Deze kerel – de Engel – hij is de enige die slim genoeg is om de toekomst te begrijpen die ik aan het bouwen ben.’
Mijn vader grinnikte. « Wees niet te streng voor haar, zoon. Niet iedereen heeft jouw gedrevenheid. Elena doet haar best, toch, lieverd? »
‘Ja, pap,’ zei ik. ‘Ik doe mijn best.’
De ironie was als een zware last in mijn keel. Hij noemde de anonieme donor een genie, terwijl hij de vrouw die recht voor hem stond bespuugde. Hij verafgoodde zijn redder, terwijl hij haar een vuil servetje aanreikte.
‘Op de engel!’ riep Julian, terwijl hij nog meer whisky in zijn glas schonk en het over de mahoniehouten tafel morste. Hij veegde het niet op. Hij keek me aan, in de verwachting dat ik het zou doen.
Ik staarde naar de plas amberkleurige vloeistof.
‘Voor de engel,’ fluisterde ik.
Julian hief zijn glas hoog. « Op de enige persoon ter wereld die er nu echt toe doet. » Hij dronk het glas in één keer leeg. Ik greep in mijn zak en voelde het koele metaal van mijn telefoon. De bankapp stond nog open. De knop met ‘ GOEDKEUREN’ knipperde op het scherm. Ik keek toe hoe de whisky van de tafel op het tapijt druppelde. « Op de Engel, » herhaalde ik in mijn hoofd, maar mijn duim zweefde nu boven een andere knop. Annuleren? Nee. Nog niet. Ik moest zien hoe ver hij zou gaan.
Het diner was een meesterlijke demonstratie van uitsluiting. Het gesprek draaide volledig om Julians genialiteit, de nieuwe kantoorruimte die hij in SoHo wilde huren en de vakantie naar Saint-Tropez die hij voor de zomer aan het plannen was.
« Ik denk erover om het wagenpark te upgraden, » zei Julian, terwijl hij op een stuk kalkoen kauwde. « De Porsche is mooi, maar een McLaren maakt indruk. StreamLine moet dominantie uitstralen. »
‘Absoluut,’ beaamde mijn moeder stralend. ‘Je moet er wel uitzien als de rol.’
Ik schoof een erwt op mijn bord heen en weer. ‘Zou je het kapitaal niet beter kunnen gebruiken om de bètaversie van de app af te maken?’ vroeg ik. ‘Sarah, ik bedoel, ik heb gelezen dat tech-startups failliet gaan door hoge uitgaven en een lage productlevensvatbaarheid.’
Julian liet zijn vork vallen. Die kletterde luid tegen het delicate porselein.
‘Lees je?’ Hij keek onze ouders met gespeelde verbazing aan. ‘Ze leest, mensen! Ongelooflijk!’ Hij richtte zijn boze blik op mij. ‘Blijf bij je breiwerk, Elena. Laat de financiën maar aan de volwassenen over. Jij weet helemaal niets van haalbaarheid. Je rijdt in een Honda Civic.’
“Ik zeg alleen maar…”
‘Je bent gewoon jaloers,’ snauwde hij. ‘Het is lelijk, Elena. Het staat je niet.’
Het diner liep ten einde. De lucht werd zwaar van de geur van koffie en de naderende cadeautjeswisseling. We begaven ons naar de woonkamer, waar een vuur knetterde in de stenen open haard.
‘Ik heb iets voor je, Jules,’ zei ik. Mijn hart bonkte in mijn borst. Dit was de test. De ultieme test.
Ik pakte de doos van het aanrecht en schoof hem over de salontafel naar hem toe.
‘Een cadeautje?’ Julian trok een wenkbrauw op. ‘Van jou? Wat is het, een bonnenboekje?’
Hij scheurde het papier eraf. Hij opende de doos.
Hij haalde de sjaal tevoorschijn.
De houtskoolkleurige wol ving het licht op. Het was prachtig. Zelfs een leek kon de dichtheid, de zachtheid en de ongelooflijke warmte van de vicuña voelen. Het was eenvoudig, elegant en tijdloos.
‘Een sjaal?’ spotte Julian. Hij hield hem met twee vingers omhoog, alsof het een dode rat was.
