Deel 2: Het geweld van het recht op privileges
« We zijn rijk! » juichte Sarah, terwijl ze champagne in kristallen glazen schonk. « Op Leo! Het genie! »
« Op Leo! » riep mijn moeder in koor.
Ze klinkten met hun glazen. De scherpe klank deed Mia schrikken. Ze was zes jaar oud en gevoelig voor harde geluiden. Ze schrok en stootte haar pakje appelsap van de armleuning van de stoel. Het belandde op het Perzische tapijt en er spatten een paar druppels vloeistof op het ingewikkelde patroon.
‘Oeps,’ fluisterde Mia, met grote ogen.
Leo stond op. Hij liep naar ons toe. Hij keek naar de sapvlek. Daarna keek hij naar Mia.
‘Jij onhandige kleine snotaap,’ snauwde Leo.
‘Het was een ongelukje,’ zei ik snel, terwijl ik naar een servet greep. ‘Ik ruim het wel op.’
‘Pas op!’ riep Leo. Hij riep niet alleen, hij bewoog zich ook.
Hij sprong naar voren en duwde Mia.
Het was geen speelse duw. Het was een duw die bedoeld was om pijn te doen. Hij duwde haar hard tegen de borst.
Mia vloog achteruit. Haar kleine hoofdje raakte de muur met een akelige klap.
Ze gilde – een angstig, hoog geluid van pijn en schrik.
« Mia! » schreeuwde ik.
Ik zakte op mijn knieën en trok haar in mijn armen. Ze snikte en greep naar haar achterhoofd. Ik controleerde haar hoofdhuid. Er vormde zich al een bult, ontstoken en rood.
‘Leo! Wat scheelt er met je?’ riep ik, terwijl ik naar hem opkeek.
Leo lachte. « Ze heeft het tapijt verpest. Dat is nu mijn tapijt. Ze moet leren respect te hebben. »
Ik keek naar mijn moeder. Ze zou vast wel iets zeggen. Het zien van de aanval op haar kleindochter zou vast wel een einde maken aan haar waanideeën.
Mijn moeder rolde met haar ogen. Ze nam een slokje champagne.
‘Ach, doe niet zo dramatisch, Elena,’ zuchtte ze. ‘Hij heeft haar nauwelijks aangeraakt. Ze is zo zachtaardig, net als jij. Altijd maar huilen om niets.’
‘Hij heeft een zesjarige tegen een muur geduwd!’ schreeuwde ik, mijn stem trillend van woede.
Sarah grijnsde en schonk haar glas bij. ‘Hij is een alfaman, Elena. Hij straalt dominantie uit. Daarom wordt hij ooit CEO. Misschien als je je dochter beter had opgevoed, was ze niet zo’n makkelijk doelwit geweest. Het vuilnis wordt opgeruimd.’
De kamer vulde zich met gelach. Mijn moeder lachte. Sarah lachte. Leo lachte.
Ze keken mij en mijn huilende dochter aan met pure, onvervalste minachting. Voor hen waren we geen familie. We waren obstakels. We waren de « nutteloze ballast » die lucht in beslag nam in hun paleis.
Ik hield Mia stevig vast en wiegde haar heen en weer. Ik voelde haar tranen in mijn jurk trekken.
Er is iets in me gebroken. Of misschien is het niet gebroken. Misschien is het eindelijk verhard.
Ik kuste Mia op haar voorhoofd. « Het is oké, schatje. Mama zorgt voor je. »
Ik stond op. Ik streek mijn grijze rok glad. Ik veegde de tranen uit mijn ogen.
Ik heb niet geschreeuwd. Ik heb niet geruzied. Ik heb niet gesmeekt om een verontschuldiging die er nooit zou komen.
Ik pakte mijn telefoon.
Het werd stil in de kamer. Niet uit respect, maar omdat de lucht plotseling heel erg koud aanvoelde.
‘Wie bel je nou?’ sneerde Sarah. ‘De politie? Ga je gang. We hebben nu geld. We kopen het departement wel op.’
Ik negeerde haar. Ik ontgrendelde het scherm. Ik tikte op het contact met de naam Mevr. Higgins – Vice-directrice .
Ik heb de telefoon op de luidspreker gezet.
