Deel 4: De tycoon onthuld
Het tv-scherm flikkerde. Een banner met breaking news verscheen in felrood onderaan het scherm.
BREAKING: OPRICHTER VAN AURORA COLLECTIVE, JULIAN STERLING, WIJST OVERNAMEBOD VAN MILJARDEN DOLLAR AF.
De presentator sprak vol enthousiasme.
« In een schokkende wending heeft de teruggetrokken chef-kok en ondernemer Julian Sterling, in de culinaire wereld bekend als de ‘Ghost Chef’, vandaag een enorm bod van durfkapitalisten afgewezen. Sterling, wiens restaurantimperium zich uitstrekt over twaalf landen en drie restaurants met een Michelinster omvat, verklaarde dat hij het bedrijf in familiebezit wil houden. »
Er verscheen een foto van mij op het scherm. Ik droeg een witte koksjas en stond in de keuken van mijn vlaggenschiprestaurant in Parijs, met een bord in mijn handen…
Risotto met zwarte truffel.
De presentator vervolgde: « Sterling staat bekend om zijn kenmerkende gerecht, de Midnight Risotto, een creatie met inktvisinkt en truffel, die $500 per portie kost. Het is momenteel het meest gevraagde gerecht in New York City. »
Ik wendde me tot Arthur.
De stilte in de kamer was loodzwaar. Arthur keek naar de tv. Hij keek naar de risotto in de prullenbak. Hij keek naar mij.
‘Dat…’ fluisterde Arthur. ‘Dat ben jij.’
‘Dat ben ik,’ zei ik. ‘De ‘werkloze’ zoon. De ‘parasiet’.’
Ik liep naar de vuilnisbak en keek naar de rommel.
‘Je hebt de « Schaal der Goden » gewoon in de vuilnisbak gegooid, pap,’ zei ik. ‘Je noemde mijn levenswerk « vuilnis ». En je deed het om een zesjarig meisje pijn te doen.’
Arthur zakte in zijn stoel. « Ik… ik wist het niet. Waarom hebben jullie het ons niet verteld? »
‘Ik heb het geprobeerd,’ zei ik. ‘Toen ik mijn eerste restaurant kocht, nodigde ik je uit voor de opening. Je zei dat je het te druk had met bowlen. Toen ik mijn eerste Michelinster kreeg, heb ik het artikel ingelijst en aan je gegeven. Je hebt de lijst gebruikt voor een foto van Marcus’ vrachtwagen.’
‘Maar… het geld?’ stamelde Marcus. ‘Als je miljoenen waard bent…’
‘Miljarden,’ corrigeerde ik. ‘De waarde van het bedrijf ligt net boven de miljard.’
Marcus zag eruit alsof hij elk moment in tranen kon uitbarsten. « En jullie laten ons het eten betalen? Jullie laten papa de hypotheek betalen? »
Ik lachte. Het was een droog, humorloos geluid.
‘Denk je nou echt dat papa de hypotheek betaalt?’ vroeg ik.
Ik pakte mijn telefoon er weer bij.
‘Pap,’ zei ik, me tot Arthur wendend. ‘Weet je nog, drie jaar geleden, toen de bank dreigde met een gedwongen verkoop? En toen belden ze ineens op en zeiden dat ze de lening hadden ‘geherstructureerd’ en de maandelijkse betalingen bijna tot nul hadden verlaagd?’
Arthur knikte langzaam.
‘Ik heb de lening gekocht,’ zei ik. ‘Ik heb de hypotheek. Ik ben de eigenaar van dit huis. Ik laat je hier al die tijd wonen voor 500 dollar per maand, uit liefdadigheid.’
Ik tikte op een knop op mijn scherm.
“Maar liefdadigheid kent grenzen. En mijn grens zijn de tranen van mijn dochter.”
Mijn telefoon ging af. Melding: Executieprocedure gestart.
‘Ik heb mijn juridisch team zojuist opdracht gegeven om de versnellingsclausule toe te passen,’ zei ik. ‘Je loopt drie maanden achter met de ‘liefdadigheids’-betalingen, Arthur. Ik ga over tot executie.’
‘Nee!’ schreeuwde mijn moeder, terwijl ze opstond. ‘Julian! Dat kan niet! Het is Kerstmis!’
‘Dat kan ik,’ zei ik. ‘En dat doe ik ook.’
