Deel 3: De Partij van de Leugens
Zaterdagavond was het helder en koel. Vanaf het balkon van mijn penthouse-appartement, acht kilometer verderop, kon ik de gloed van de lichtjes in de oude buurt zien. Ik wist dat het feest in volle gang was.
Mijn nicht Sarah, de enige in de familie met een geweten, was mijn onvrijwillige spion. Ze stuurde zo nu en dan berichtjes die een beeld schetsten van Bella’s geweldige optreden.
Sarah (20:15): De champagnetoren staat er. Mama vertelt iedereen hoe Bella de ‘redder van de familie’ is. Bah.
Sarah (21:02): De DJ draait vreselijke techno. Bella heeft mevrouw Henderson van de buren net in een hoek gedreven en vertelt haar een zielig verhaal over hoe jij weigerde mede te tekenen voor een lening voor het huis.
Ik nam een slokje thee en opende de beelden van de bewakingscamera op mijn tablet. Ik had het systeem een week geleden geïnstalleerd, onder het mom van ‘huisbeveiliging’. Nu was het mijn privébioscoop.
Ik keek toe hoe Bella, gekleed in een glinsterende gouden jurk die waarschijnlijk gehuurd was, een microfoon vasthield. De muziek verstomde. Het was tijd voor een toast.
‘Ik wil jullie allemaal bedanken dat jullie naar mijn huis zijn gekomen,’ mompelde ze, lichtelijk beneveld door champagne en alle aandacht. De menigte juichte.
‘Het betekent zo veel voor me dat mijn echte supporters hier vanavond zijn,’ vervolgde ze, terwijl ze de menigte overkeek. ‘En voor degenen onder jullie die naar mijn zus hebben gevraagd… nou, het is echt triest.’
Ze hield even stil voor een dramatisch effect. Mijn moeder, die naast haar stond, legde troostend een hand op haar arm.
‘Helaas moesten we het contact met Clara verbreken,’ zei Bella, haar stem druipend van gespeelde sympathie. ‘Haar jaloezie over mijn succes werd… giftig. Het vergiftigde het gezin. Ze probeerde zelfs de verkoop van dit huis te saboteren door de bank te vertellen dat ik financieel niet stabiel was. Kun je je voorstellen hoe brutaal ze was?’
De gasten hapten naar adem. Enkele schudden vol afschuw hun hoofd.
Mijn moeder boog zich naar de microfoon. ‘Het is waar,’ zei ze, haar stem trillend van geoefend verdriet. ‘Clara is altijd een lastig kind geweest. Zo ondankbaar.’
Ik keek toe hoe de moeder en dochter een perfect gechoreografeerd duo van bedrog vormden. Ze stonden in mijn huis, dronken mijn champagne en probeerden mijn reputatie te beschadigen voor een zaal vol mensen die hun leugens voor waar aannamen.
Ik heb de camerabeelden uitgezet. Ik had genoeg gezien.
Ik draaide me om naar het videogesprek op mijn laptop. De redactrice van de City Business Journal , een scherpzinnige vrouw genaamd Maria, keek me verwachtingsvol aan.
‘Dus, mevrouw Sterling,’ zei Maria, ‘u zegt dat het pand is gekocht via de trust van uw bedrijf, en dat uw familie er momenteel woont in de veronderstelling dat uw zus de eigenaar is?’
‘Dat klopt,’ zei ik.
« En bent u bereid om alle transactiegegevens, inclusief de bevestiging van de bankoverschrijving, officieel vast te leggen? »
‘Ik stuur je het bestand zodra we ophangen,’ bevestigde ik. ‘Het artikel verschijnt maandagochtend. En de uitzettingsbevelen worden stipt om 9 uur betekend.’
Maria floot zachtjes. « Dat wordt een vreselijke maandagochtend voor ze. »
‘Ja,’ zei ik. ‘Dat zal zo zijn.’
Later die avond, vlak voordat ik naar bed ging, zag ik Bella’s laatste bericht van het feest. Het was een professioneel belichte foto van haar, staand voor het huis, met een grote, antieke sleutel met een grote rode strik eromheen.
Het onderschrift luidde: « Huiseigenaar op mijn 30e! Zo trots op het leven dat ik heb opgebouwd. Sommige mensen bouwen imperiums, anderen staan alleen maar in de weg. Ken je eigen waarde! #BossBabe #HustleHard #MyHouseMyRules »
Het bericht kreeg meer dan vijfduizend likes en honderden lovende reacties.
Ik heb een screenshot gemaakt. Het zou een perfecte aanvulling op het artikel zijn.
