“En mevrouw Higgins?”
“Ja, mevrouw?”
« Stel de administratie op de hoogte. Vermeld op zijn cijferlijst een disciplinaire schorsing wegens gewelddadig gedrag. Hij komt niet in aanmerking voor overplaatsing naar een van onze partnerscholen. »
“Beschouw het als gedaan.”
Ik heb opgehangen.
De stilte in de kamer was oorverdovend. Het was de stilte van een wereldbeeld dat aan diggelen werd geslagen.
Mijn vader stond verward op. ‘Directeur? Waarom noemde ze u directeur?’
‘Omdat ik de rector ben,’ zei ik kalm. ‘Ik ben vier jaar lang decaan geweest van St. Jude’s Academy. Ik ben vorige maand rector geworden.’
Sarah greep Leo bij zijn arm en schudde hem. « Het is een grap! Ze doet alsof! Ze is een nobody! Ze werkt in een bibliotheek! »
‘Ik heb je toch verteld dat ik in het onderwijs werk,’ corrigeerde ik haar. ‘Je nam aan dat ik een bibliotheek bedoelde, omdat je je niet kon voorstellen dat ik succesvol zou zijn.’
‘Jij… jij bent de directeur van de school?’ stamelde Leo. ‘Maar… ik heb je er nog nooit gezien.’
‘Ik werk in het administratiegebouw,’ zei ik. ‘Ik beheer het vermogen, het bestuur en de tuchtcommissies. Ik heb me op de achtergrond gehouden om je de ruimte te geven. Om je je eigen succes te laten behalen.’
Ik keek hem met medelijden aan.
“Maar het is je niet gelukt, Leo. Je hebt gepest. Je hebt valsgespeeld. Je hebt mensen pijn gedaan. En nu heb je mijn dochter pijn gedaan.”
Leo’s telefoon trilde in zijn zak. Een luide, schokkende vibratie.
Toen trilde Sarah’s telefoon.
En dan die van mijn moeder.
Het was het geautomatiseerde notificatiesysteem van de beveiliging van St. Jude’s Academy.
WAARSCHUWING: STUDENTENINSCHRIJVING BEËINDIGD. CAMPUSVERBOD VAN KRACHT VOOR LEO VANCE. PROBEER HET SCHOOLTERREIN NIET TE BETREDEN.
Sarah staarde naar haar scherm. Haar mond ging open en dicht als een vis.
‘Dit kun je niet maken!’ gilde ze. ‘Hij heeft een beurs! Hij is een genie! Je bent gewoon jaloers!’
Deel 4: De financiële guillotine
‘Er bestaat geen beurs op basis van verdienste, Sarah,’ zei ik.
Ik liep naar het bureau waar de advocaat, meneer Henderson, de scène met grote ogen gadesloeg.
‘Leo heeft een gemiddeld cijfer van 2,3,’ zei ik. ‘Hij is vorig jaar voor drie vakken gezakt. De school wilde hem twee jaar geleden al van school sturen vanwege zijn slechte studieresultaten.’
‘Leugenaar!’ schreeuwde mijn moeder. ‘Hij is geniaal!’
‘Wie betaalt dan het collegegeld?’ vroeg ik. ‘50.000 dollar per semester? Plus de kosten voor het verblijf? Plus de ‘verplichte donaties’ om zijn gedrag door de vingers te zien?’
« De school betaalt het! » riep Sarah. « Omdat ze hem willen hebben! »
‘Ik betaal het,’ zei ik.
