‘Precies,’ zei Sarah, terwijl ze Leo’s arm klopte. ‘Een nutteloos voorwerp voor een nutteloze dochter. Gewoon ruimteverspilling. Eerlijk gezegd, Elena, misschien kun je het verkopen om de huur te kunnen betalen.’
Ik kneep Mia’s hand steviger vast. « Dank u wel, meneer Henderson. »
‘Wacht even,’ zei Henderson, terwijl hij zijn hand opstak. ‘Er is één voorwaarde verbonden aan Leo’s erfenis.’
Leo stopte met kauwen op zijn kauwgom. « Toestand? »
« Het geld wordt beheerd door een trustfonds, » legde Henderson uit. « Het wordt pas vrijgegeven als Leo met succes afstudeert aan St. Jude’s Academy. Hij moet ingeschreven blijven en aan de toelatingseisen voldoen totdat hij zijn diploma ontvangt. Als hij wordt verwijderd of zich uitschrijft, gaat het vermogen automatisch naar een goed doel. »
Leo lachte en wuifde afwijzend met zijn hand. « Makkelijk. Ik heb de touwtjes in handen op die school. De leraren zijn dol op me. Ik ben onaantastbaar. »
Ik keek naar mijn schoot. Ik keek naar de jongen die beweerde de school te leiden.
Ik kende zijn dossier. Ik wist dat zijn gemiddelde cijfer een 2,3 was. Ik wist dat hij momenteel onder academische proef stond. Ik wist dat hij dit semester alleen al drie keer was veroordeeld voor intimidatie: jongere leerlingen pesten, vandalisme en bedreigingen.
Ze dachten dat hij een genie was die een studiebeurs had gekregen. Ze kenden de waarheid niet.
Er bestond geen prestatiebeurs. St. Jude’s gaf geen prestatiebeurzen aan studenten met een gemiddeld cijfer van een C-.
Ik heb zijn collegegeld betaald.
Elk jaar schreef ik een persoonlijke cheque uit van $50.000 voor het collegegeld, plus nog eens $200.000 aan anonieme « schenkingen aan het fonds » om te voorkomen dat het bestuur hem eruit zou zetten.
Ik deed het omdat Sarah blut was. Ik deed het omdat ik mijn neefje een kans wilde geven. Ik deed het omdat ik, ondanks alles, nog steeds een goede tante wilde zijn.
Ik keek op mijn telefoon. Er verscheen een melding op het scherm. Het was een bericht van mevrouw Higgins, de adjunct-directrice van St. Jude’s.
Incidentrapport: Leo Vance. Weer een eerstejaarsstudent in het ziekenhuis opgenomen. Gebroken neus. Getuigen bevestigen dat het om een onprovokte aanval ging. Het bestuur eist actie. Moeten we hem verwijderen?
Mijn duim zweefde boven het scherm. Ik keek naar mijn moeder, die straalde van trots. Ik keek naar Sarah, die haar toekomstige fortuin telde. Ik keek naar Leo, de pestkop die op het punt stond miljoenen te erven.
‘Ik ben de baas van die school,’ herhaalde Leo, terwijl hij me een knipoog gaf.
Ik legde mijn telefoon met het scherm naar beneden op tafel.
Deel 2: Het geweld van het recht op privileges
« We zijn rijk! » juichte Sarah, terwijl ze champagne in kristallen glazen schonk. « Op Leo! Het genie! »
« Op Leo! » riep mijn moeder in koor.
Ze klinkten met hun glazen. De scherpe klank deed Mia schrikken. Ze was zes jaar oud en gevoelig voor harde geluiden. Ze schrok en stootte haar pakje appelsap van de armleuning van de stoel. Het belandde op het Perzische tapijt en er spatten een paar druppels vloeistof op het ingewikkelde patroon.
‘Oeps,’ fluisterde Mia, met grote ogen.
Leo stond op. Hij liep naar ons toe. Hij keek naar de sapvlek. Daarna keek hij naar Mia.
‘Jij onhandige kleine snotaap,’ snauwde Leo.
‘Het was een ongelukje,’ zei ik snel, terwijl ik naar een servet greep. ‘Ik ruim het wel op.’
‘Pas op!’ riep Leo. Hij riep niet alleen, hij bewoog zich ook.
Hij sprong naar voren en duwde Mia.
Het was geen speelse duw. Het was een duw die bedoeld was om pijn te doen. Hij duwde haar hard tegen de borst.
Mia vloog achteruit. Haar kleine hoofdje raakte de muur met een akelige klap.
Ze gilde – een angstig, hoog geluid van pijn en schrik.
