‘Sarah, lieverd,’ zei hij, terwijl hij zijn handen uitstak. ‘Laten we niet overhaast te werk gaan. Denk aan Leo. Denk aan zijn toekomst. Een vader met connecties… met toegang tot jouw wereld… denk eens na over wat we voor hem zouden kunnen doen.’
‘Leo heeft een moeder met een imperium,’ onderbrak ik hem. ‘Hij heeft jouw connecties niet nodig, Mark. Zijn trustfonds levert in een uur meer rente op dan jouw hele beleggingsportefeuille in een jaar.’
Ik wees naar de tuinpoort.
“Ga weg. En neem je spaarobligatie mee. En als je mijn zoon ooit nog met iets anders dan vriendelijkheid behandelt, zet ik niet alleen je vrouw op de zwarte lijst. Ik koop je bank op en liquideer je afdeling.”
Mark opende zijn mond om te argumenteren, te vechten, om zijn dominantie te laten gelden. Maar toen keek hij om zich heen.
Ben, de miljardair, stond op. Maya stond op. Mijn ‘ongepoelde’ vrienden vormden een muur achter me.
Mark herkende Ben nu. Hij had hem vorige maand op de cover van Forbes gezien . Maya herkende hij van CNN.
Hij besefte met een misselijkmakende schok dat hij de armste persoon in de achtertuin was.
Hij was qua vuurkracht in het nadeel. Hij was minder bemand. En in de minderheid.
Hij greep Chloe ruw bij haar arm. « We gaan ervandoor. »
« Maar mijn tijdschriftcover! » jammerde Chloe terwijl hij haar naar de poort sleurde.
‘Het is voorbij, Chloe!’ snauwde Mark. ‘Hou je mond en loop weg!’
Ze verlieten het terrein via dezelfde weg als ze gekomen waren: door het zijpoortje, langs de afvalbakken voor recycling, hun dure schoenen wegzakkend in de modder van het gazon dat volledig van mij was.
Deel 6: De werkelijke waarde
De zon begon te zakken en wierp lange, gouden schaduwen over het gras. Het feest was ten einde. Mijn vrienden waren vertrokken met knuffels en high-fives, en vierden de overwinning van de eeuw.
Leo en ik zaten op de schommelstoel op de veranda en aten de overgebleven taart rechtstreeks van de schaal.
‘Mam?’ vroeg Leo. Hij hield de half in elkaar gezette Lego Millennium Falcon vast. ‘Is papa boos omdat jij de baas bent?’
Ik sloeg mijn arm om hem heen en trok hem dicht tegen me aan. Hij rook naar chocolade en grasvlekken.
‘Papa is niet boos omdat ik de baas ben, Leo,’ zei ik zachtjes. ‘Papa is boos omdat hij vergeten is wat belangrijk is. Hij houdt van glimmende dingen. Hij vindt het inpakpapier belangrijker dan het cadeau zelf.’
Ik keek naar de zwarte doos die op het gazon was achtergelaten. Chloe was te overstuur geweest om hem mee te nemen. Het tijdschrift lag open en wapperde in de wind.
‘Maar wij houden van echte dingen,’ zei Leo, terwijl hij zijn hoofd op mijn schouder liet rusten.
‘Precies,’ zei ik. ‘Wij houden van echte dingen.’
Mijn telefoon trilde in mijn zak. Ik haalde hem eruit.
Een bericht van Mark.
Sarah, luister. Het spijt me. De gemoederen liepen hoog op. Kunnen we volgende week een kopje koffie drinken? We moeten het echt even over je portefeuille hebben. Ik kan je helpen met het beheren van zo’n vermogen. Het is ingewikkeld. Laat me je helpen.
Ik staarde naar het scherm. Zelfs nu, na alles, dacht hij nog steeds dat ik hem nodig had. Hij dacht nog steeds dat hij zich weer in mijn leven kon wurmen.
Ik heb niet geantwoord.
Ik tikte op het informatie-icoon. Ik scrolde naar beneden.
Blokkeer de beller.
Ik legde de telefoon neer.
