Leo verstijfde. Zijn glimlach verdween. Hij keek naar zijn hand, vervolgens naar zijn vader, en verwarring verscheen in zijn ogen.
‘Mark?’ fluisterde Leo.
Mark stapte niet naar voren. Hij berispte haar niet. Hij keek naar zijn jas, op zoek naar vlekken.
‘Ze heeft gelijk, Leo,’ zei Mark koeltjes. ‘Wees voorzichtig. Je vader behoort nu tot de hogere kringen. We hebben een imago hoog te houden. We kunnen niet bij het Metropolitan Museum of Art verschijnen alsof we net van een picknick komen.’
‘Dat is voor mensen zoals jij,’ sneerde Chloe, terwijl ze me recht in de ogen keek. ‘En je moeder. Mensen die de waarde van dingen niet begrijpen.’
De sfeer in de achtertuin veranderde onmiddellijk. Het gekwetter verstomde. De vogels leken te stoppen met zingen.
Ben, de miljardair in het Metallica-shirt, zette langzaam zijn biertje neer. Maya stopte met lachen. Ze keken me aan. Ze wisten wie ik werkelijk was. Ze wisten waartoe ik in staat was. Ze wachtten op het signaal.
Ik voelde een kilte door mijn borst trekken. Het was geen woede. Woede is heet; woede is chaotisch. Dit was helderheid.
Jarenlang had ik me netjes gedragen. Ik had mijn succes verborgen gehouden om alimentatieconflicten te voorkomen, om Leo met beide benen op de grond te houden, om de giftige sfeer in mijn tuin te vermijden. Maar ze waren te ver gegaan. Je mag mijn huis beledigen. Je mag mijn kleren beledigen. Maar je mag mijn zoon niet aanraken.
Ik liep naar Leo toe. Ik haalde een vochtig doekje uit mijn zak en maakte voorzichtig zijn handen schoon.
‘Het is oké, schatje,’ fluisterde ik. ‘Ga maar met Ben spelen.’
Leo rende weg, terwijl hij zijn tranen probeerde in te houden.
Ik stond op en draaide me om naar hen. Ik schreeuwde niet. Ik streek mijn schort glad.
‘Je hebt gelijk, Chloe,’ zei ik, met een gevaarlijk kalme stem. ‘Uiterlijk is alles. Daarom heb ik het beste cadeau voor het laatst bewaard.’
Deel 3: Het aas
Mark keek verward. « Cadeau? Voor wie? »
‘Voor Chloe,’ zei ik. ‘Aangezien ze nu in de hogere kringen verkeert, dacht ik dat ze iets exclusiefs wel zou waarderen. Iets zeldzaams.’
Ik liep naar de cadeautafel en pakte de zware, goudkleurige doos op. Ik hield hem omhoog.
Chloe’s ogen lichtten op. De hebzucht was direct en afschuwelijk. Ze nam in haar oppervlakkige redenering aan dat ik haar gunst probeerde te kopen. Misschien was het een familiestuk dat ik afstond. Misschien was het sieraden.
Ze nam de doos aan. Die was zwaar.
‘O,’ zei ze, haar toon iets milder wordend. ‘Nou. Dat is… onverwacht.’
Ze opende het niet meteen. Ze hield het vast, in de hoop even te genieten van het moment dat ze in het middelpunt van de belangstelling stond. Ze wilde opscheppen.
‘Weet je,’ zei ze luid, zich richtend tot de stille groep vrienden van mij. ‘Dit is heel lief, Sarah. Ik weet zeker dat het bescheiden is, gezien je… situatie. Maar ik waardeer het gebaar. Ik ben momenteel in gesprek met Lumina Magazine .’
Mijn oren spitsten zich. Lumina. Het kroonjuweel van het Apex Media-imperium. Mijn imperium.
‘Echt?’ vroeg ik, terwijl ik een slokje van mijn ijsthee nam. ‘Lumina? Dat is het grootste lifestylemagazine ter wereld.’
‘Ik weet het,’ zei Chloe trots. ‘Ze willen me presenteren als het ‘nieuwe gezicht van filantropie’. Mijn liefdadigheidswerk krijgt veel aandacht. De hoofdredacteur – we zijn eigenlijk beste vriendinnen.’
Ik trok mijn wenkbrauw op. « Echt waar? De hoofdredacteur van Lumina? Dat is indrukwekkend. Hoe heet ze? »
Chloe aarzelde een fractie van een seconde. « Oh, ze houdt zich erg op de achtergrond. Je zou haar niet kennen. Ze praat alleen met de elite. Maar we appen de hele tijd. Ze vindt mijn stijl geweldig. »
‘Aha,’ zei ik. Ik keek naar Maya, die op haar lip beet om niet in lachen uit te barsten. ‘En Mark, investeer jij ook in deze onderneming?’
‘Absoluut,’ straalde Mark, terwijl hij een arm om Chloe’s middel sloeg. ‘We worden een powerkoppel. Zodra Chloe volgende maand op de cover staat, zijn we niet meer te verslaan. Er zullen deuren voor je opengaan die je je niet eens kunt voorstellen, Sarah.’
‘Volgende maand?’ vroeg ik. ‘Sta je volgende maand op de cover?’
‘Het is praktisch rond,’ loog Chloe vlotjes. ‘Mijn publicist legt de laatste hand aan het contract.’
Ik keek op mijn horloge. « Nou, dan moet je de doos zeker openmaken. Ik denk dat het je zal helpen met je… dekmantel. »
Deel 4: Het redactioneel
Chloe grijnsde. Ze scheurde het gouden papiertje eraf met een verzorgde nagel.
Onder de folie bevond zich een strakke, matzwarte doos. Op het deksel was in zilver een logo gegraveerd: een gestileerde bergtop.
Apex Media Group.
Chloe hield haar adem in. Ze herkende het logo. Iedereen in New York herkende het logo. Het was het moederbedrijf van Lumina , Vogue en een dozijn andere publicaties.
‘Apex?’ fluisterde ze. Ze keek naar Mark. ‘Mark, dit is… dit is zakelijk. Hoe kon ze zich dit veroorloven?’
Ze keek me aan, haar arrogantie vertroebeld door verwarring. ‘Wat is dit, Sarah? Heb je een proefexemplaar van een kiosk gestolen? Is dit een grap?’
‘Open het,’ beval ik zachtjes.
Chloe tilde het deksel op.
Binnenin lag één enkel tijdschrift. Het was smetteloos, glanzend en rook naar verse inkt.
Het was het vooruitexemplaar van de Lumina van volgende maand . Het nummer dat pas over twee weken in de winkels zou liggen.
‘Ik begrijp het niet,’ stamelde Chloe, terwijl ze het oppakte. Haar handen trilden. ‘Hoe kom je hieraan?’
‘Lees de ingezonden brief, Chloe,’ zei ik. ‘Pagina drie.’
