‘Het was niet moeilijk,’ zei Chloe met een dunne, luchtige stem. ‘Al bleef de GPS ons maar naar de parallelweg leiden. Het is… knus, Sarah. Echt.’
‘Dit is mijn thuis,’ zei ik eenvoudig.
We liepen naar de achtertuin waar een paar van mijn vrienden verzameld waren. Voor Mark leken ze een stelletje ongeregeld. Daar was Ben, in een verbleekt Metallica-T-shirt, nippend aan een biertje. En daar was Maya, in een yogabroek en met een rommelig knotje, luid lachend bij de koelbox.
Mark wist niet dat Ben net zijn cybersecurity-startup voor 400 miljoen dollar had verkocht. Hij wist niet dat Maya een Pulitzer Prize-winnende journaliste was die op dat moment bezig was met de biografie van een zittende president. Voor Mark maakten ze gewoon deel uit van mijn kring van « worstelende kunstenaars ».
‘We kunnen niet lang blijven,’ kondigde Mark aan, zonder de moeite te nemen iemand anders te begroeten. ‘Vanavond is het gala van het Metropolitan Museum. Heel exclusief. 25.000 dollar per persoon.’
‘Dat klinkt chique,’ zei ik, terwijl ik een stuk taart afsneed.
‘Inderdaad,’ zei Chloe, terwijl ze een stofje van haar mouw veegde. ‘Dus, Sarah… doe je nog steeds dat kleine… blogdingetje? Mark zegt dat je er maar een paar centen mee verdient. Het moet ontzettend stressvol zijn om Leo op te voeden met zo’n… krap budget. Echt dapper van je.’
Ik glimlachte. Ik dacht aan het contract dat ik die ochtend had getekend, terwijl ik in mijn pyjama koffie dronk. De overname van een Europees mediabedrijf voor 15 miljoen dollar. Ik dacht aan het sms’je van mijn CFO waarin de overdracht werd bevestigd.
‘Het betaalt de rekeningen, Chloe,’ zei ik, terwijl ik Leo een bord gaf. ‘Net aan. Maar we redden het wel.’
Mark lachte scherp en afwijzend. « Nou, als je ooit financieel advies nodig hebt, laat het me dan weten. De markt is in de lift, maar je hebt kapitaal nodig om mee te doen. Niet dat jij verstand hebt van hoge financiën. »
‘Ik weet zeker dat ik dat niet zou doen,’ zei ik.
Mark gaf Leo een kleine, platte envelop. ‘Hier, zoon. Het is een spaarobligatie. Die komt uit als je dertig bent. Misschien hoef je ooit, als je net zo hard werkt als je vader, niet meer op zo’n plek te wonen.’
Hij gebaarde vaag naar mijn huis, naar mijn leven.
Ik wierp een blik op de cadeautafel. Onderaan de stapel lag een doos, ingepakt in dikke, gouden folie. Het was niet voor Leo. Het was een afscheidscadeau dat ik voor Mark en Chloe had voorbereid.
‘Dankjewel, Mark,’ zei ik. ‘Dat is heel… praktisch.’
‘We doen ons best,’ snikte Chloe.
Deel 2: De valstrik van de societyfiguur
Het feest verliep met het onhandige, haperende ritme van een motor die niet startte. Mark keek om de drie minuten op zijn telefoon. Chloe weigerde op de tuinstoelen te gaan zitten en bleef bij het hek staan, alsof ze bang was dat de middelmatigheid van mijn achtertuin vlekken op haar jurk zou achterlaten.
Leo, arme jongen, wilde gewoon de aandacht van zijn vader.
‘Papa! Kijk eens naar de Lego-set die oom Ben me heeft gegeven!’ riep Leo, terwijl hij over het gras rende. Zijn handen waren blauw van de glazuur op zijn cupcake. ‘Het is de Millennium Falcon! Wil je me helpen hem in elkaar te zetten?’
Hij strekte zijn hand uit, zijn plakkerige, opgewonden hand gericht op Marks smetteloze, antracietkleurige mouw.
Chloe bewoog zich sneller dan ik voor mogelijk had gehouden op stilettohakken.
Ze stapte tussen hen in en greep Leo vast. Ze leidde zijn hand niet zachtjes weg. Ze sloeg hem hard weg.
Klap.
Het was niet hard genoeg om een blauwe plek te veroorzaken, maar het geluid was scherp. Het was het geluid van afwijzing.
‘Raak hem niet aan!’ snauwde Chloe, haar luchtige toon verdween. Ze deinsde achteruit en veegde denkbeeldig vuil van haar eigen arm. ‘Dit is een maatpak van Armani. Het is Italiaanse zijde, Leo. Wij doen niet aan plakkerige handen.’
