Deel 1: De ghostwriter
Het glazuur op de chocoladetaart was dik en ongelijkmatig, een bewijs van mijn amateuristische bakkunsten en mijn volstrekte gebrek aan geduld voor perfectie. Ik veegde een vlekje fudge van mijn wang met de achterkant van mijn hand en trok het schort met de tekst « World’s Okayest Mom » recht dat losjes over mijn grijze joggingbroek hing.
Voor de buitenwereld, of in ieder geval voor de buren die me elke dinsdag de afvalcontainer naar de stoeprand zagen slepen, was ik Sarah Reynolds: freelance schrijfster, alleenstaande moeder en kenner van wijn uit pakken. Mijn huis was een bescheiden bungalow met één verdieping, een veranda die wel een likje verf kon gebruiken en een gazon dat meer uit klaver dan uit gras bestond. Het was comfortabel. Het was rustig. En het allerbelangrijkste: het was van mij.
“Mam! Is hij er al?”
Leo, mijn tienjarige zoon, kwam de keuken ingesprongen. Zijn gezicht was al besmeurd met een voorproefje van glazuur. Hij trilde van de specifieke adrenaline die bij een verjaardag hoort.
‘Elk moment, schatje,’ zei ik, terwijl ik door zijn haar streek. ‘Doe me een plezier? Probeer je handen niet aan de bank af te vegen.’
De deurbel ging. Leo hapte naar adem en rende naar de deur, zijn sneakers piepten op de houten vloer.
Ik haalde diep adem. Ik beschermde mezelf mentaal tegen mijn emoties. Mark was hier.
Ik liep naar de deur net toen Leo hem openzwaaide.
“Papa!”
Mark stond op de veranda, alsof hij zo uit een fotoshoot van GQ was gestapt . Zijn pak was een antracietkleurig driedelig pak, tot in de puntjes verzorgd. Zijn schoenen waren tot op het bot gepoetst. Om zijn pols droeg hij een Rolex die meer kostte dan mijn auto.
Chloe hing aan zijn arm als een duur accessoire. Ze was jonger, blond en gekleed op een manier die schreeuwde « Ik heb geld », zonder te fluisteren « Ik heb smaak ». Logo’s waren overal te zien: een Gucci-riem, een Prada-tas, een Chanel-zonnebril bovenop haar perfect geföhnde haar.
‘Hé, jochie,’ zei Mark, terwijl hij Leo over zijn hoofd aaide zonder hem echt te knuffelen, voorzichtig om zijn jas niet te kreuken. Hij keek op zijn horloge. ‘Gefeliciteerd met je tiende verjaardag.’
‘Hoi Mark,’ zei ik, terwijl ik tegen de deurpost leunde. ‘Chloe. Heb je de plek goed gevonden?’
Chloe trok haar neus op toen ze naar binnen stapte en haar ogen de woonkamer afspeurden. Ze bekeek de afgetrapte salontafel, de stapel wasgoed op de stoel en de algemene, doorleefde chaos van een huis bewoond door een tienjarige jongen.
