Het water druppelde van de zoom van mijn jurk op het dure Perzische tapijt – een tapijt waarvan ik wist dat het twaalfduizend dollar kostte, omdat ik de onkostennota voor ‘kantoordecoratie’ had ondertekend toen Brendan beweerde dat hij een thuiskantoor nodig had om ‘productiever’ te zijn.
De stilte in de kamer veranderde. Het was geen stilte van berouw, maar een stilte van verwachting. Ze keken naar het dier in de dierentuin en wachtten tot het zou wegrennen.
Diane stond boven me, de zilveren ijsemmer nog steeds bungelend aan haar hand. Een enkel ijsblokje gleed van mijn schouder en viel met een natte plof op de grond .
‘Nou?’ zei Diane, haar stem druipend van gespeelde zoetheid. ‘Zit daar niet zo te druipen, Cassidy. Je verpest de houten vloer. Eerlijk gezegd, Brendan, ik snap niet waarom je dacht dat het een goed idee was om haar hierheen te brengen. Ze weet duidelijk niet hoe ze zich in een beschaafde omgeving moet gedragen.’
‘Mam, laat haar gewoon even een handdoek pakken of zo,’ mompelde Brendan, terwijl hij zijn instappers bekeek.
‘Een handdoek?’ vroeg Jessica vrolijk, terwijl ze een slokje van mijn wijn nam. ‘Zorg ervoor dat het een van de oude is, Diane. We willen niet dat ze die… geur aan het Egyptische katoen krijgt.’
Ik bewoog niet. Ik veegde het vuile water niet van mijn gezicht. Ik bleef gewoon zitten, het scherm van mijn telefoon gloeide tegen mijn natte handpalm. Mijn hart bonkte, niet van angst, maar van de adrenaline die vrijkwam bij het overhalen van de trekker.
Ik ontgrendelde het scherm. Mijn duim zweefde boven de contactenlijst.
‘Wie bel je?’ lachte Jessica. ‘Het sociale dienstkantoor? Ik denk dat ze op zondag gesloten zijn, schat.’
‘Misschien belt ze een taxi,’ zuchtte Diane, terwijl ze de ober een teken gaf voor een nieuw glas. ‘Brendan, geef haar twintig dollar zodat ze weg kan. Ik ben het zat om haar zo te zien.’
Ik drukte op de contactpersoon met het label « Arthur – EVP Legal ».
Het ging één keer over.
‘Cassidy?’ Arthurs stem klonk scherp en professioneel. Hij was een van de drie mensen ter wereld die de waarheid kenden. ‘Het is laat. Is alles in orde? Gaat het om de baby?’
Ik haalde diep adem. De lucht in de kamer rook naar geroosterde eend en dure parfum, wat het onderliggende verval maskeerde.
‘Het gaat goed met de baby, Arthur,’ zei ik, mijn stem kalm en beheerst, boven het geroezemoes in de eetkamer uit.
Aan tafel werd het stil. Ze waren verward door mijn toon. Het was niet de stem van Cassidy, de worstelende kunstenaar. Het was de stem van de voorzitter van de raad van bestuur.
‘Ik wil dat je Protocol 7 uitvoert ,’ zei ik kalm.
Arthur aarzelde. Hij wist wat dat betekende. Het was de ‘nucleaire optie’ die we tijdens de huwelijksvoorbereidingen hadden opgesteld – een clausule die ik had gezworen nooit te gebruiken, tenzij mijn veiligheid of waardigheid onherroepelijk in gevaar zou komen.
‘Protocol 7? Cassidy, weet je het zeker? Dat leidt tot onmiddellijke bevriezing van activa, ontslag om gegronde redenen en uitzettingsbevelen voor alle bedrijfspanden. Het is… rampzalig voor ze.’
‘Ik weet het zeker,’ zei ik, terwijl ik Brendan recht in de ogen keek. Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek me aan alsof ik een vreemde taal sprak. ‘Met onmiddellijke ingang. Ik wil dat hun toegangskaarten binnen tien minuten worden gedeactiveerd. Ik wil dat de bedrijfsaccounts die aan de familie Morrison zijn gekoppeld, worden opgeschort. En Arthur? Stuur de ontslagbrief naar hun persoonlijke e-mailadressen. Nu.’
‘Begrepen,’ zei Arthur. ‘Ik maak de IT-directeur wakker. Geef me vijftien minuten om de wijzigingen in het systeem door te voeren.’
‘Je hebt er tien,’ zei ik, en hing op.
Ik liet de telefoon zakken en legde hem voorzichtig op tafel, vlak naast het kristallen wijnglas waaruit ik niet mocht drinken.
‘Protocol 7?’ sneerde Brendan, terwijl een nerveus lachje over zijn lippen ontsnapte. ‘Wat is dat? Kijk je naar een of andere sciencefictionfilm? Jeetje, Cassidy, je bent zo raar.’
‘Ze hallucineert waarschijnlijk,’ zei Diane, terwijl ze met haar hand wuifde. ‘Zwangerschapshormonen maken vrouwen uit de lagere klasse hysterisch. Sta nu op.’
Ik stond niet op. Ik pakte een linnen servet – geborduurd met een wapen dat ze niet verdiend hadden – en veegde langzaam het vet en water van mijn gezicht.
‘Ik ga nog niet weg,’ zei ik zachtjes. ‘We hebben nog geen toetje gehad.’
