« Ik wilde er zeker van zijn dat je van me hield, » zei ik, mijn stem lichtjes trillend. « Ik wilde geloven dat een familie me zou accepteren, ook al had ik niets. » Ik gebaarde naar mijn natte jurk. « Vanavond heb je me mijn antwoord gegeven. »
Ik pakte mijn tas. « De beveiliging komt om 8:00 uur de sloten vervangen. Alles wat achterblijft, wordt gedoneerd aan een goed doel. »
« Cassidy, alsjeblieft! » Jessica wierp zich aan mijn voeten. « Ik wist het niet! Brendan vertelde me dat je me mishandelde! Ik heb studieschulden! »
« Daar had je over na moeten denken voordat je een zwangere vrouw zo boos aankeek, » zei ik, terwijl ik mijn hand terugtrok.
Ik liep naar de deur.
« Wacht! » schreeuwde Brendan. « Ik ben de vader van je kind! Je kunt me niet zomaar achterlaten! We zijn getrouwd! De helft hiervan is van mij! »
Ik lachte, een droge, duistere lach. « De huwelijksvoorwaarden, Brendan. Die je moeder me dwong te tekenen. » Artikel 15: In geval van overspel verliest de bedriegende partner alle aanspraken.
Ik opende de zware eikenhouten deur. Buiten was net een zwarte sedan gestopt. Een chauffeur in pak stapte uit. Het was Arthur.
« Mevrouw Vanguard, » zei Arthur, terwijl hij de achterdeur opende. « Ik heb een warme deken meegenomen. »
Ik stapte in, terwijl de kreten van de Morrisons nog nagalmden in de hal.
De autorit naar de stad was een waas van regen en neonlichten. Ik zat achterin, gewikkeld in kasjmier, mijn hand rustend op mijn buik. Vrijheid smaakte naar as en uitputting.
« We gaan naar het penthouse, » zei Arthur zachtjes. « Ik heb dokter Evans gebeld om de baby te laten controleren. »
Maar toen we bij de ondergrondse garage van de Millennium Tower aankwamen, klopte er iets niet.
Er stond een Jaguar uit de jaren 60 geparkeerd op mijn privéplek.
Mijn hart stond even stil. Ik herkende die auto.
Een man stapte uit. Hij was ouder, had zilvergrijs haar en droeg een pak dat meer kostte dan het bruto binnenlands product van een klein land. Elias Thorne. De grootste rivaal van mijn vader. De haai die drie keer had geprobeerd Vanguard te kopen.
Hij keek toe hoe mijn auto aan kwam rijden en glimlachte. Het was geen vriendelijke glimlach.
Ik draaide het raam naar beneden. « Elias. Waaraan dank ik dit genoegen? »
« Ik heb het nieuws gezien, Cassidy, » zei Elias, zijn stem klonk als fluweel over grind. « Het nieuws verspreidt zich snel. De echtgenoot ontslagen. De verduistering. Majestueus. »
« Als je hier bent om te pochen, ga dan weg. »
« Ik ben hier niet om te pochen. Ik ben hier om je te waarschuwen. » Hij boog zich voorover. ‘Denk je dat Brendan slim genoeg was om die schijnvennootschappen in zijn eentje op te zetten? Die jongen is een idioot.’
Ik fronste. ‘Wat bedoel je?’
‘Ik bedoel dat iemand hem geholpen heeft,’ zei Elias, met een glinstering in zijn ogen. ‘Iemand in jullie raad van bestuur. Iemand die Vanguard van binnenuit wilde verzwakken, zodat de aandelenkoers genoeg zou dalen voor een vijandige overname.’
Mijn bloed stolde. ‘Wie?’
‘Pas op, jongen,’ zei Elias, terwijl hij op het dak van mijn auto tikte. ‘De wolven zijn echt. En ze zijn een
« Hij is al in huis. »
