« Nou? » zei Diane, haar stem druipend van gespeelde zoetheid. « Blijf daar niet zo druipen, Cassidy. Je verpest de houten vloer. Eerlijk gezegd, Brendan, ik snap niet waarom je dacht dat het een goed idee was om haar hierheen te brengen. Ze weet duidelijk niet hoe ze zich in een beschaafde omgeving moet gedragen. »
« Mam, laat haar gewoon een handdoek pakken of zoiets, » mompelde Brendan, terwijl hij zijn loafers bekeek.
« Een handdoek? » kwetterde Jessica, terwijl ze een slokje van mijn wijn nam. « Zorg dat het een van de oude is, Diane. We willen niet dat ze die… geur op het Egyptische katoen krijgt. »
Ik bewoog niet. Ik veegde het vieze water niet van mijn gezicht. Ik bleef gewoon zitten, het scherm van mijn telefoon gloeide tegen mijn natte handpalm. Mijn hart bonkte, niet van angst, maar van de adrenaline van het overhalen van de trekker.
Ik ontgrendelde het scherm. Mijn duim zweefde boven de contactenlijst.
« Wie bel je? » lachte Jessica. « Het sociale dienstkantoor? Ik denk dat ze op zondag gesloten zijn, schat. »
« Misschien belt ze een taxi, » zuchtte Diane, terwijl ze de ober een navulling vroeg. « Brendan, geef haar twintig dollar zodat ze weg kan. Ik ben haar zat. »
Ik drukte op het contact met de naam « Arthur – EVP Legal ».
Het ging één keer over.
« Cassidy? » Arthurs stem was scherp en professioneel. Hij was een van de drie mensen ter wereld die de waarheid kenden. « Het is laat. Is alles in orde? Gaat het om de baby? »
Ik haalde diep adem. De lucht in de kamer rook naar gebraden eend en dure parfum, wat de rotte geur eronder maskeerde.
« Het gaat goed met de baby, Arthur, » zei ik, mijn stem kalm en beheerst, boven het geroezemoes in de eetzaal uit.
Het werd stil aan tafel. Ze waren verward door mijn toon. Het was niet de stem van Cassidy, de worstelende kunstenaar. Het was de stem van de voorzitter van de raad van bestuur.
« Ik wil dat je protocol 7 uitvoert, » zei ik kalm.
Arthur aarzelde. Hij wist wat dat betekende. Het was de ‘nucleaire optie’ die we tijdens de huwelijksvoorbereidingen hadden opgesteld – een clausule waarvan ik had gezworen dat ik die nooit zou gebruiken, tenzij mijn veiligheid of waardigheid onherroepelijk in gevaar zou komen.
« Protocol 7? Cassidy, weet je het zeker? Dat leidt tot onmiddellijke bevriezing van activa, ontslag om gegronde redenen en uitzettingsbevelen voor alle bedrijfspanden. Het is… catastrofaal voor hen. »
« Ik weet het zeker, » zei ik, terwijl ik Brendan recht in de ogen keek. Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek me aan alsof ik een vreemde taal sprak. « Met onmiddellijke ingang. Ik wil dat hun toegangskaarten binnen tien minuten worden gedeactiveerd. Ik wil dat de bedrijfsrekeningen die aan de familie Morrison zijn gekoppeld, worden geblokkeerd. En Arthur? Stuur de ontslagbrief naar hun persoonlijke e-mailadressen. Nu. »
« Begrepen, » zei Arthur. « Ik maak de IT-directeur wakker. Geef me vijftien minuten om de wijzigingen door te voeren. »
« Je hebt tien minuten, » zei ik en hing op.
