De uitnodiging kwam aan op dikke crèmekleurige kartonnen, ingelijst als een olijftak. Brendan had aan de telefoon gesmeekt, zijn stem zwaar van een oprechtheid die ik ooit voor liefde had aangezien. Hij zei dat zijn moeder, Diane Morrison, de strijdbijl wilde « begraven » voor het welzijn van de baby. Hij zei dat het tijd was dat we weer als een familie zouden handelen.
Ik staarde naar mijn spiegelbeeld in de afgebladderde gangspiegel van mijn krappe huurappartement. Zes maanden zwanger, donkere kringen diep onder mijn ogen, gekleed in een zwangerschapsjurk die was gewassen tot de stof dunner werd bij de naden. Ik zag er precies uit als de karikatuur die ze van mij hadden getekend: de worstelende, afgedankte ex-vrouw die was ingestort onder het gewicht van hun verwachtingen.
Ik stemde ermee in om te gaan. Niet omdat ik aan hun tafel wilde zitten, maar omdat een dwaas, hormonaal fragment van mijn hart nog hoopte dat de naderende komst van een kleinzoon de permafrost van hun ziel zou doen smelten.
De rit naar het landgoed in Greenwich, Connecticut, was een reis door spierherinnering. Mijn handen trilden tegen het stuur van mijn gehavende Honda. Ik kende elke bocht van deze oprit. Ik kende de herkomst van het Italiaanse marmer in de hal. Ik kende de exorbitante onderhoudskosten van de tuin. Ik wist het allemaal omdat ik op papier drie jaar geleden de financiering voor elke struik en leisteen tegel had goedgekeurd.
Maar voor hen? Naar de Morrisons? Ik was gewoon Cassidy. Het meisje van de « verkeerde kant van de rails » dat geluk had, zwanger werd en toen werd gedumpt toen de nieuwigheid verdween.
Toen ik door de dubbele eikenhouten deuren liep, was de lucht benauwend, zwaar van de geur van tuberoos en oordeel.
Brendan deed de deur open. Hij heeft me niet omhelsd. Hij keek nauwelijks naar de zwelling van mijn buik. Achter hem, torenend als een spook in zijde, stond zij. Jessica. Jong, stralend van de arrogantie van de vervanger, gekleed in een designerjurk die meer kostte dan mijn auto. Haar hand rustte bezitterig op Brendans onderarm, een grens van territorium.
« Oh, kijk, » Diane’s stem sneed door de kamer, scherp als een gekarteld mes. Ze stond bij de open haard, een martiniglas bungelde aan haar vingers. « De liefdadigheidszaak is gearriveerd. En ze wordt… enorm, nietwaar? »
De kamer barstte uit in beleefde, wrede giechels.
