Ik heb haar in huis genomen. Niet omdat we een hechte band hadden. Niet omdat ik plotseling een vlaag van genegenheid voelde. Ik deed het omdat het onmenselijk voelde om een vrouw van in de zestig dakloos achter te laten. Elementaire fatsoenlijkheid. Dat was alles.
Ze nam haar intrek in mijn logeerkamer met twee koffers en een verontschuldiging die ze veel te vaak herhaalde. « Ik zal geen problemen veroorzaken, » bleef ze maar zeggen. « Ik ben weg zodra ik een oplossing heb gevonden. » Ik zei haar dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, maar dat deed ze nooit echt.
Maandenlang woonden we rustig onder hetzelfde dak. Ze kookte eenvoudige maaltijden en ruimde meteen op, alsof ze bang was om ruimte in te nemen. Soms betrapte ik haar erop dat ze naar oude foto’s in de boekenkast keek – foto’s van mijn jeugd, van mijn moeder toen nog in leven, van mijn brede, zorgeloze glimlach. Ze zei nooit veel. Sandra was nooit iemand die zich in gesprekken mengde. Zo was ze altijd al geweest.
Op een avond kwam ik laat thuis van mijn werk, uitgeput en afgeleid, en zodra ik de kamer binnenstapte, voelde er iets niet goed.
Het huis was te stil.
Haar schoenen waren verdwenen uit de gang. De deur van de logeerkamer stond open, het bed was netjes opgemaakt, de kast leeg. Geen koffer. Geen opgevouwen kleren. Geen briefje op het aanrecht. Het was alsof ze zichzelf had uitgewist.
Mijn eerste reactie was woede. Daarna verwarring. Vervolgens een leeg, pijnlijk gevoel dat ik niet had verwacht. Ik belde haar telefoon – geen verbinding. De volgende dag controleerde ik het busstation, de wachthokjes, zelfs verre familieleden die ik nauwelijks kende. Niemand had haar gezien.
Die nacht, terwijl ik in mijn bureaulade naar een oud document zocht, raakten mijn vingers iets onbekends aan.
Een envelop.
Het was een dikke, zware brief, met mijn naam er zorgvuldig op geschreven in Sandra’s nette, vertrouwde handschrift. Mijn handen begonnen al te trillen voordat ik hem openmaakte.
Binnenin lagen foto’s. Tientallen foto’s.
Mijn jeugd – moment voor moment vastgelegd.
Vervolg op de volgende pagina:
