Een avond die ik nooit zal vergeten
Een oud-collega van mijn vader kwam me ophalen om me naar de ceremonie te begeleiden. Toen ik aankwam, was ik ervan overtuigd dat iedereen mijn jurk vreemd zou vinden. Maar het tegendeel bleek waar.
Leerlingen, leraren, zelfs ouders kwamen naar me toe om te zeggen dat mijn jurk prachtig en betekenisvol was. Sommigen vroegen me naar het verhaal erachter, en toen ik het vertelde, zag ik hun ogen oplichten.
Die avond voelde ik me voor het eerst in lange tijd trots. Niet op mijn jurk. Niet op de ceremonie. Maar omdat ik erin geslaagd was iets pijnlijks om te zetten in iets moois. Een militair uniform als aandenken dat een symbool van trots en liefde was geworden.
