Ik dacht altijd dat liefde iets was waar je voor moest vechten, wat de prijs ook was. Ik hield mezelf voor dat regels er waren voor mensen die bang waren, dat als iets goed voelde voor mij, iedereen het uiteindelijk wel zou begrijpen. Zo rechtvaardigde ik het feit dat ik een getrouwde man bij zijn vrouw en drie kinderen wegkaapte. Zo kon ik ‘s nachts slapen.
In het begin hield ik mezelf voor dat ik niet de slechterik was. Ik zei dat hun huwelijk al stukgelopen was. Ik zei dat hij bleef « voor de kinderen ». Ik zei dat zijn vrouw hem niet waardeerde, hem niet begreep zoals ik. Elke leugen gleed er makkelijk in, omdat ze verpakt was in verlangen. Ik voelde me uitverkoren. Ik voelde me speciaal. Ik voelde me machtig.
Toen belde zijn vrouw me op een avond.
Ik herinner me haar stem nog steeds – trillend, hees, alsof ze urenlang had gehuild. Ze schreeuwde niet. Ze beledigde me niet. Ze smeekte. Ze vroeg me om te stoppen met haar man te zien, om aan haar kinderen te denken, om haar gezin de kans te geven te herstellen. Ze zei dat ze probeerde alles bij elkaar te houden en niet wist hoe lang ze het nog vol zou houden.
