We liepen naar het kantoor van het gebouw, achter de zoemende wasmachines. Meneer Pritchard keek op, al geïrriteerd.

“Uw huur is achterstallig.”

‘Ik ben me ervan bewust,’ zei ik kalm.

Hij bekeek Adrian aandachtig. « En wie bent u? »

‘Een tijdelijke adviseur,’ antwoordde Adrian vlotjes. ‘Ik wil graag een aantal onopgeloste onderhoudsproblemen aanpakken die de veiligheid van de huurders in gevaar brengen.’

Meneer Pritchard sneerde: « Er zijn geen grote problemen. »

“De verlichting in het achterste trappenhuis is kapot. De leuningen op de derde verdieping zijn instabiel. De afvoer van de wasdroger is gevaarlijk verstopt. Het deurkozijn van appartement 3C stond al maanden scheef”, zei Adrian kalm.

Meneer Pritchard verstijfde. « Wie heeft je dat verteld? »

“Het gebouw wel.”

De stilte duurde voort.

‘Ik kan alles in één dag regelen,’ vervolgde Adrian, ‘in ruil voor dertig extra dagen voor mevrouw Bennett om de huurachterstand in te halen. Schriftelijke overeenkomst.’

Meneer Pritchard aarzelde. « En waarom zou ik ermee instemmen? »

“Aansprakelijkheidsverzekering. Brandrisico. Overtredingen van bouwvoorschriften. Documentatie,” antwoordde Adrian kalm.

Na een lange pauze mompelde meneer Pritchard: « Dertig dagen. »

Adrian overhandigde hem een ​​handgeschreven overeenkomst die hij de avond ervoor had opgesteld.

Het contract werd binnen enkele minuten getekend.

Tegen de avond werkte de verlichting in het trappenhuis weer. De leuningen zaten stevig vast. De afvoer van de wasdroger was vrij. Het afdekplaatje van mijn stopcontact hing niet meer los.

Later legde Adrian een map op tafel.

‘Mijn dossier voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering,’ zei hij. ‘Ik ga het maandag heropenen.’

‘Waarom vertel je me dat?’