Ik heb de zoon van mijn beste vriend opgevoed – 12 jaar later zei mijn vrouw tegen me: ‘Je zoon verbergt een groot geheim voor je.’
Ze keek me vol angst aan, de tranen stroomden over haar wangen. « Ollie, ik hou zo ontzettend veel van hem, het maakt me doodsbang. Wat als iemand hierachter komt en hem van ons probeert af te pakken? »
De woorden troffen me diep. Ik griste de USB-stick uit haar trillende handen en volgde haar naar beneden, naar de keuken.
« Leo verbergt al jaren iets voor je. »
Amelia opende haar laptop met trillende vingers en ik stopte de schijf erin. Er stond maar één bestand op: een video.
Toen ik op afspelen drukte, flikkerde het scherm aan en ineens was Nora daar.
Ik hield mijn adem in. Ze zag er moe uit, haar haar warrig naar achteren gebonden, donkere kringen onder haar ogen. Maar haar glimlach was vriendelijk, en toen ze sprak, besefte ik meteen dat ze niet tegen mij sprak. Ze sprak tegen Leo.
Er was maar één bestand: een video.
‘Hoi, mijn lieve jongen,’ fluisterde Nora. ‘Als je dit ooit nog eens bekijkt, wil ik dat je de waarheid weet. En ik wil dat je me vergeeft. Er is iets over je vader dat ik nooit hardop heb durven zeggen.’
Lieve schat, je vader leeft nog. Hij is niet dood, zoals ik iedereen heb verteld. Hij wist dat ik zwanger van je was, vanaf het allereerste begin, maar hij wilde geen vader zijn. Hij wilde jou niet, hij wilde mij niet… hij wilde er helemaal niets van.
En toen ik bang en alleen was en hem het hardst nodig had, keerde hij me de rug toe en liep weg alsof we niets voor elkaar betekenden. Ik vertelde iedereen dat hij dood was omdat ik me schaamde. Ik wilde niet dat mensen je zouden veroordelen of anders zouden behandelen. Ik wilde dat je opgroeide in liefde, niet in medelijden.
« Ik wil dat je de waarheid weet. »
Ik ken zijn naam, maar dat is alles. Hij heeft ons niets anders nagelaten. Maar, schatje, dit is allemaal niet jouw schuld. Je bent goed. Je bent puur. Je bent van mij. En ik hou meer van je dan van wat dan ook ter wereld.
Er is nog iets, schat. Ik ben ziek. De dokters zeggen dat ik niet lang meer te leven heb.
Ik neem dit nu op omdat ik wil dat je ooit de waarheid weet, als je oud genoeg bent om het te begrijpen. Ik verstop het in je konijn, omdat ik weet dat je er goed voor zult zorgen. »
« De artsen zeggen dat ik niet lang meer te leven heb. »
Ik kon mijn tranen niet bedwingen toen Nora’s laatste woorden dwars door de tijd heen klonken om haar zoon te troosten.
« Als oom Ollie nu van je houdt, betekent dat dat je precies bent waar je moet zijn. Vertrouw hem, schatje. Laat hem van je houden. Hij is familie. Hij zal je nooit verlaten. Het spijt me zo dat ik er niet bij kan zijn om je te zien opgroeien. Maar weet alsjeblieft dat je gewenst en geliefd was. Dat zul je altijd blijven. »
Het scherm werd zwart.
» Het spijt me zo dat ik er niet bij kan zijn om je te zien opgroeien. »
Ik zat daar als aan de grond genageld, de tranen stroomden over mijn wangen. Nora was stervende. Ze wist al vóór het ongeluk dat haar tijd opraakte. En ze had die last alleen gedragen, net zoals ze zoveel andere lasten had gedragen.
« Ollie, » zei Amelia zachtjes, terwijl ze haar ogen afveegde. « Als Leo dit verborgen houdt, moet hij doodsbang zijn voor wat het betekent. We moeten met hem praten voordat hij wakker wordt met het idee dat we minder van hem zullen houden. »
We vonden Leo opgerold in zijn mand. Toen hij ons in de deuropening zag staan, vielen zijn ogen meteen op het konijntje in Amelia’s handen. Zijn gezicht werd bleek.
« Nee, » fluisterde hij, terwijl hij snel rechtop ging zitten. « Alsjeblieft, nee. Niet doen… »
Ze wist dat haar tijd opraakte.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
