Deel 5: De keuze
De kamer was stil, op het zware ademen van een gebroken man na.
Arthur draaide langzaam zijn hoofd naar Liam toe. Zijn ogen waren smekend, wanhopig.
‘Zoon,’ stamelde hij. ‘Doe iets. Praat met haar. Ze is je verloofde. Zeg haar dat ze moet stoppen. Zeg haar dat we familie zijn.’
Liam keek naar zijn vader. Hij keek naar de man die hem zijn hele leven had gecontroleerd, vernederd en bedreigd.
Toen keek hij me aan. Hij zag de vrouw die zojuist een imperium in de as had gelegd om zichzelf te verdedigen, maar die hem was blijven steunen toen hij niets meer had.
Liam stond op. Hij trok zijn colbert recht. Hij leek langer dan ooit tevoren.
‘Papa,’ zei Liam met een kalme en vaste stem. ‘Je hebt me altijd een belangrijke regel over zaken geleerd. Je zei altijd: « Geld spreekt, en de armen luisteren. »‘
Arthur knikte wild. « Ja! Ja! »
‘Nou,’ vervolgde Liam. ‘Vandaag spreekt Sophia. En jullie zijn arm. Dus jullie zouden moeten luisteren.’
Arthur deinsde achteruit alsof hij een klap had gekregen. « Je kiest haar kant? Tegen je eigen familie? »
‘Jij hebt de confetti gegooid, pap,’ zei Liam. ‘Jij hebt de rotzooi gemaakt. Nu moet jij het opruimen.’
Liam liep naar me toe en pakte mijn hand. Zijn greep was stevig. ‘Laten we gaan, Sophia.’
Ik hield even stil. Ik keek naar Arthur, die ineengedoken in zijn stoel zat, een gebroken koning.
‘Ik ben geen monster, Arthur,’ zei ik zachtjes. ‘Ik wil niet dat je werknemers hun baan verliezen. Ik wil niet dat de fabriek sluit.’
Er flikkerde een sprankje hoop in Arthurs ogen. « Jij… jij zult ermee ophouden? »
‘Ik zal de schuld herstructureren,’ zei ik. ‘Op één voorwaarde.’
‘Alles,’ smeekte Arthur. ‘Alles.’
‘Neem ontslag,’ zei ik. ‘Met onmiddellijke ingang. Je treedt af als CEO. Je draagt de volledige operationele leiding over aan Liam. Je gaat met pensioen in Florida en leeft van een uitkering. Je zult nooit meer een voet in de directiekamer zetten.’
Arthur keek naar Liam. Hij keek naar het imperium dat hij had opgebouwd.
‘En wat als ik weiger?’
‘Dan sluit de fabriek om 8:00 uur ‘s ochtends,’ zei ik. ‘En verkoop ik de apparatuur als schroot.’
Arthur sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Hij knikte langzaam. « Goed. Ik neem ontslag. »
Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn. Ik pakte mijn Titanium Black Card eruit – een kaart van echt metaal, zwaar en koud.
« Ober! » riep ik.
De ober opende onmiddellijk de deur, zichtbaar geschrokken.
“Ja, mevrouw?”
‘Breng de rekening maar,’ zei ik. ‘Voor het hele restaurant. Iedereen die hier vanavond eet. Hun maaltijden zijn van mij.’
Ik wees naar onze tafel.
‘Behalve deze tafel,’ zei ik. ‘Meneer Sterling betaalt zijn eigen soep.’
