Deel 4: De margin call
‘Dat durf je niet,’ fluisterde Arthur. Het zweet parelde op zijn voorhoofd en liep langs zijn slapen. ‘Dat zou me ruïneren. We hebben het geld er niet voor. De fabriek… de salarissen…’
‘Daar had je over na moeten denken voordat je me een parasiet noemde,’ zei ik.
Mijn duim zweefde boven een knop op het scherm met het opschrift EXECUTE RECALL .
‘Alsjeblieft,’ zei Eleanor voor het eerst, haar stem schel. ‘Sophia, lieverd. Wees niet zo impulsief. We waren je alleen maar aan het testen! Het was een test!’
‘Het was geen test, Eleanor,’ zei ik zonder haar aan te kijken. ‘Het was een executie. Je wilde mijn relatie kapotmaken. Je wilde mijn waardigheid vernietigen. Nu doe ik je hetzelfde aan.’
Ik drukte op de knop.
BEVEL VERZONDEN.
Drie seconden later begon Arthurs telefoon op tafel te trillen. Hij zoemde boos tegen het delicate porselein.
Hij staarde ernaar.
‘Pak het op,’ zei ik.
Arthur greep met trillende hand naar de telefoon. Hij hield hem tegen zijn oor.
« Hallo? »
We hoorden het geschreeuw aan de andere kant van de lijn. Het was zijn financieel directeur.
“Arthur! Wat is er aan de hand?! De rekeningen zijn bevroren! Ik heb net een bericht van River City gekregen! Ze eisen de leningen op! Allemaal! Veertig miljoen dollar binnen 24 uur, anders nemen ze de bezittingen in beslag!”
Arthur sloot zijn ogen. « Kunnen we… kunnen we onderhandelen? »
« Nee! » schreeuwde de CFO. « Op de mededeling staat ‘Volgens een uitvoeringsbesluit van de voorzitter’. Arthur, ze sluiten morgenochtend de fabriekspoorten af! We zijn er geweest! »
Arthur liet de telefoon vallen. Hij kletterde op zijn bord en het scherm barstte.
Hij keek me aan met ogen die niet langer arrogant waren. Ze waren leeg. Hij zag eruit als een man die net had gezien hoe zijn huis in vlammen opging.
‘Waarom?’ siste hij. ‘Je hebt miljarden. Waarom zou je me voor een etentje kapotmaken?’
‘Omdat je denkt dat macht je het recht geeft om wreed te zijn,’ zei ik. ‘Je denkt dat je, omdat je geld hebt, mensen als vuil kunt behandelen. Je moest leren dat er altijd een grotere vis is, Arthur. En vanavond ben je gewoon opgeslokt.’
Ik greep in mijn wijnglas. Ik viste er een doorweekt stukje van de cheque van $5.000 uit.
Ik stond op en liep naar hem toe. Hij bewoog niet. Hij kon niet.
Ik liet het natte stukje papier in zijn kom met kreeftensoep vallen.
‘Eet smakelijk, Arthur,’ zei ik. ‘Dit is misschien wel de laatste dure maaltijd die je ooit zult eten.’
