DE ONOPVALLENDE WREEDHEID VAN DE WEGGESCHRAPER
Enkele maanden later ging de telefoon. Het was Julian – opgewekt en luchtig, alsof hij belde om me over een nieuwe auto te vertellen.
‘Ik ga scheiden, mam,’ zei hij. ‘Ik heb iemand anders gevonden. Iemand die beter bij me past. Je weet hoe dat gaat.’
De scheiding was een slachting. Julian verhuisde naar een luxe appartement met zijn nieuwe aanwinst, terwijl Tina werd verbannen naar een krappe, tochtige huurkamer aan de rand van de stad. Ze werkte twee banen, haar handen waren kapot van het werk en haar hart was verscheurd door de plotselinge verhuizing. Toen Julian ons weer belde om ons uit te nodigen voor zijn tweede bruiloft, stelde ik hem de vraag die al die tijd in mijn hoofd had rondgespookt: Waarom? Waarom heb je haar kapotgemaakt?
Hij lachte daadwerkelijk. Een licht, luchtig geluid waar ik kippenvel van kreeg. « Kijk, Tina is prima als eerste vrouw, » zei hij, « maar ik verdien iemand die mijn ambities evenaart. Ik verdien iemand beters. »
Er was niet alleen iets in me gebroken; het was gestorven. De jongen die ik ‘s avonds in bed had gestopt, was verdwenen, vervangen door een vreemdeling, gemaakt van arrogantie en ijs.
