Hoofdstuk 5: De vechtpartij in de gang

‘Ik ga niet weg zonder mijn spullen!’ protesteerde Mark, terwijl de paniek in zijn stem toenam toen hij zich realiseerde dat hij dakloos zou worden.

‘Ik laat ze naar het huis van je moeder sturen,’ zei ik. Ik liep naar de hal, opende de kast en pakte de koffer die Mark gisteren had ingepakt na zijn ‘zakenreis’.

Ik rolde hem naar de voordeur en duwde hem de gang in.

« Uit. »

Mark strompelde naar buiten en keek me met grote, angstige ogen aan. « Elena… »

‘En jij dan?’, zei ik, terwijl ik Chloe aankeek.

Ze beefde van woede. « Jullie hebben me bedrogen! Jullie hebben me allebei bedrogen! »

‘Ik heb je niets gedaan,’ zei ik. ‘Ik heb alleen de deur opengezet. Ga nu weg, anders laat ik je arresteren wegens huisvredebreuk.’

Ik begeleidde haar naar buiten. Toen ze langs me liep, probeerde ze me te bespugen, maar ik deed een stap achteruit. Het speeksel belandde op Marks schoen.

Ik sloeg de zware eiken deur dicht en deed het slot op slot.

Ik liep niet weg. In plaats daarvan ging ik naar het beveiligingspaneel aan de muur naast de deur. Ik tikte op het scherm om de camerabeelden van de gang te bekijken.

Het was alsof ik naar een natuurdocumentaire keek over aaseters die om een ​​karkas vochten.

Op het korrelige scherm was het geluid gedempt, maar de lichaamstaal sprak boekdelen.

Chloe duwde Mark hard tegen de muur. Ik zag haar mond bewegen, haar gezicht vertrok in een gil. « Jij leugenaar! Jij bedrieger! »

Mark greep haar polsen vast. Hij zag er woedend uit. Hij had zijn gouden kans verspeeld en gaf de afleiding de schuld. Hij schudde haar heen en weer. « Je hebt mijn leven verpest! Jij gestoorde psychopaat! »

Chloe krabde hem in zijn gezicht. Mark duwde haar achteruit, waardoor ze over zijn koffer struikelde en hard op het gangtapijt terechtkwam, midden in een stapel rode Versace-doeken.

Het was zielig. Het was afschuwelijk. Het was de realiteit van hun relatie, ontdaan van mijn geld en zijn leugens.

Een moment later gingen de liftdeuren open. Twee grote mannen in beveiligingsuniformen stapten naar buiten. Ik had eerder op de paniekknop gedrukt.

Ze grepen Mark bij zijn armen. Hij verzette zich, wees naar mijn deur en schreeuwde waarschijnlijk dat hij hier woonde. De bewakers trokken zich er niets van aan. Ze sleepten hem naar de lift.

Een andere bewaker hielp Chloe overeind, maar niet bepaald voorzichtig. Ze huilde nu, hield haar jurk bij elkaar en strompelde naar de lift.

Ze verdwenen achter de stalen deuren. De gang was leeg.

Ik staarde een lange minuut naar het lege scherm.

Mijn telefoon trilde op de toonbank. Het was een melding van de bank.

Waarschuwing: Transactie geweigerd. Poging tot opname van $5.000,00 bij geldautomaat nr. 404.

Mark probeerde geld van de gezamenlijke rekening af te halen.

Ik glimlachte. Hij wist niet dat ik tien minuten geleden, terwijl hij op de grond lag te huilen, alle gedeelde bezittingen via de mobiele app had geblokkeerd.

Ik zette de monitor uit. Een vreemd, zwaar gevoel van rust daalde neer over het appartement. De lucht voelde schoner aan.