Ik keek recht in de felle lichten. Ik deinsde niet terug. Mijn glimlach was niet langer een geheim, sussend gebaar. Hij was stralend, scherp en helemaal van mijzelf. Ik was niet langer een ‘fan’ die zich in de schaduw verschuilde. Ik was het verhaal.
Ik liep over de rode loper en liet de flitsen achter me. Terwijl ik in de klaarstaande auto stapte om naar het afterparty te gaan, trilde mijn privé-mobiel in mijn tas.
Ik haalde hem tevoorschijn. Het was een onbekend nummer. Ik nam op en drukte de telefoon tegen mijn oor.
‘Hallo?’ zei ik.
Aan de andere kant van de lijn klonk een bekende, raspende, ongelooflijk beroemde stem. Het was een topacteur die erom bekend stond de afgelopen drie jaar elk script dat Hollywood hem aanbood te hebben afgewezen.
‘Ik heb de uitzending gezien, Sarah,’ zei de schorre stem, met een vleugje duistere amusement in zijn toon. ‘Ik ben de hoofdrolspeler die je zocht voor die nieuwe politieke thriller. En het geld van de studio interesseert me niet. Ik wil je gewoon helpen de volgende waarheid te vertellen.’
Ik leunde achterover in de zachte leren stoel en keek hoe de wazige lichtjes van de stad langs de getinte ramen schoten.
‘Ik laat mijn mensen het contract opsturen,’ antwoordde ik. Ik beëindigde het gesprek, glimlachte in de stille duisternis en reed verder, de neonverlichting van mijn stad tegemoet.
