Ze sprong van haar stoel en rende naar me toe, sloeg haar armen om mijn middel. ‘Ik heb een nieuwe stoel thuis,’ fluisterde ze. ‘Hij is paars. En ik zit erin om mijn huiswerk te maken, en om te eten, en soms gewoon omdat het kan.’
“Wat fijn, Lily.”
Ze deinsde achteruit en gaf me een stuk papier. Het was een tekening.
Het toonde een klaslokaal. Felle kleuren. Zonneschijn. En elk stokfiguurtje zat op een stoel.
Onderaan stond, in een net, geoefend handschrift: In de kamer van mevrouw Thompson mag iedereen zitten.
Ik speldde het vast aan het prikbord achter mijn bureau, vlak naast de prijs voor Leraar van het Jaar die ze me hadden willen geven, een prijs die veel minder betekende dan dit stukje papier.
‘Klaar om te gaan, Lily?’ riep haar moeder.
‘Ik kom eraan!’ riep Lily. Ze rende naar de deur, stopte toen en keek achterom. ‘Mevrouw Thompson?’
‘Ja, Lily?’
‘Dank u wel dat u voor me bent opgekomen,’ zei ze. ‘Zodat ik kon gaan zitten.’
Ze zwaaide en huppelde door de gang, haar voetstappen weergalmend – niet vluchtend, niet verstoppend, gewoon het geluid van een kind dat zich vrij bewoog in een wereld die eindelijk, eindelijk veilig was.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
