« De zaak zal via administratieve en academische kanalen worden afgehandeld, » legde hij uit. « Het politierapport over de diefstal is opgeschort wegens gebrek aan bewijs tegen de jongen, maar het onderzoek naar haar gedrag loopt nog. »
Ik knikte. « Dank je wel, Rob. Ik weet dat je een risico hebt genomen door hierheen te komen. »
‘Je hoeft me niet te bedanken,’ glimlachte hij, een oprechte uitdrukking die hem tien jaar jonger deed lijken. ‘Bedank de camera’s… en het feit dat je ervoor koos niet te betalen. De meeste mensen betalen, Daniel. Angst is een krachtige valuta. Jij weigerde ermee te handelen.’
‘Ik kon het me niet veroorloven om te betalen,’ gaf ik toe met een wrange glimlach.
‘Je kon het je niet veroorloven om niet te vechten,’ corrigeerde hij.
Hij groette Lucas speels. « Blijf uit de problemen, jongen. »
‘Ja, meneer,’ zei Lucas, terwijl hij iets rechterop ging staan.
De late middagzon wierp een warme, gouden gloed over de binnenplaats terwijl we naar mijn afgetrapte Ford-truck liepen.
In de vrachtwagen voelde de stilte lichter aan. Het was niet de zware, verstikkende stilte van de ochtend. Het was de opgeluchte stilte van de overlevenden.
‘Was je bang?’ vroeg Lucas, terwijl hij de stad voorbij zag flitsen.
‘Ja,’ antwoordde ik eerlijk. ‘Ik was doodsbang.’
« Ik ook. »
‘Bang zijn maakt je niet schuldig, Luke,’ zei ik. ‘En het maakt je ook niet zwak. Het maakt je gewoon menselijk.’
We kwamen thuis. Het appartement was stil.
In de keuken lag de schroevendraaier nog steeds op de grond waar ik hem had laten vallen. De kastdeur hing scheef, een bewijs van de chaotische ochtend.
Ik pakte de schroevendraaier op. Hij voelde zwaar en solide aan in mijn hand.
‘Laten we afmaken waar we aan begonnen zijn,’ zei ik.
Lucas glimlachte flauwtjes. « Oké. »
Hij zat op een krukje en keek toe hoe ik het scharnier positioneerde. Mijn handen waren nu stabiel. Ik plaatste de schroef, oefende druk uit en draaide. Het metaal drong zich vast in het hout. De schroef zat stevig vast.
« Pa… »
« Ja? »
“Vandaag heb ik iets geleerd.”
Ik aarzelde even. « Wat is dat? »
‘Ik heb geleerd dat de waarheid vertellen niet altijd genoeg is,’ zei hij peinzend. ‘Soms moet je voet bij stuk houden totdat mensen wel moeten luisteren.’
Ik draaide de laatste schroef vast en testte de deur. Hij sloot met een bevredigende klik. Perfecte uitlijning.
‘Inderdaad,’ zei ik, terwijl ik door zijn haar woelde. ‘En je hebt ook nog iets anders geleerd.’
