‘Nee, meneer,’ antwoordde Lucas kalm. ‘Ik heb het presentieboek net op het bureau gelegd.’
« Heb je in het verleden problemen gehad met de leraar? »
Lucas aarzelde. Hij keek naar de grond, toen naar mij. Ik knikte.
‘Ze… ze maakt grapjes over mijn schoenen,’ fluisterde hij. ‘En ze vertelde de klas dat als we niet studeren, we net als mijn vader ‘vuile arbeiders’ zullen worden.’
Een diepe zucht ging door het klaslokaal. De wreedheid was geen op zichzelf staand incident; het was onderdeel van het lesprogramma.
Rob richtte zich langzaam op. Hij keek mevrouw Sharp aan met ogen die oorlogsgebieden en krijgsheren hadden gezien, en vond haar tekortschieten.
‘Heb je de vader voorgesteld om contant geld mee te nemen, zodat de politie er niet bij hoeft te komen?’ vroeg Rob.
Ze aarzelde, zich realiserend in welke val ze was gelopen. « Ik… ik wilde alleen maar een scène vermijden… »
« De situatie is ontstaan door een kind zonder bewijs te beschuldigen, » zei hij. « En geld eisen van een ouder om ‘de zaak te laten verdwijnen’ heeft een naam, mevrouw Sharp. Dat heet afpersing. »
Een van de agenten sloot zijn notitieboekje met een klap.
« Op dit moment is er absoluut geen bewijs dat Lucas Bennett in verband brengt met diefstal, » verklaarde hij officieel. « Er zijn echter wel grote zorgen over de openbare fouillering van een minderjarige en de poging tot het afpersen van geld. »
De woorden kwamen hard aan.
Mevrouw Sharp zakte weg in haar stoel. Haar zekerheid was verdwenen, vervangen door het overweldigende gevoel van de mogelijke gevolgen.
Directeur Henderson haalde diep adem, keek naar de kolonel en vervolgens naar mij.
‘Mevrouw Sharp,’ zei hij, zijn stem licht trillend. ‘In afwachting van een volledige beoordeling door de raad van bestuur, wordt u met onmiddellijke ingang ontheven van uw taken. U wordt verzocht uw persoonlijke bezittingen op te halen.’
Ze maakte geen bezwaar. Ze oogde klein, verslagen door haar eigen arrogantie.
Ik legde een hand op Lucas’ schouder. Hij stond nu rechtop. Het trillen was verdwenen.
Spannend moment:
Terwijl de agenten het videobestand als bewijsmateriaal veiligstelden, kwam de kolonel naar me toe. Hij groette niet; hij stak zijn hand uit.
‘Je hebt er goed aan gedaan om niet toe te geven, Daniel,’ zei hij zachtjes.
‘Ik wilde geen gunsten, Rob,’ antwoordde ik, terwijl ik zijn hand vastgreep. ‘Alleen rechtvaardigheid.’
‘En dat is wat je hebt gekregen,’ zei hij. ‘Maar Daniel? Pas op. Mensen zoals zij… die verdwijnen niet zomaar. Ze zal proberen dit te verdraaien.’
