Hoofdstuk 3: De wiskunde van een leugen
Het gefluister verspreidde zich als een lopende brand onder de leerlingen. Ze wezen naar het scherm, vervolgens naar hun leraar. Het klaslokaal was niet langer een plek van angst; het was een rechtszaal, en de jury draaide zich om.
« Speel de bal door, » beval Rob.
De beelden werden hervat. Lucas kwam binnen en ging weer weg. De tas bleef onaangeroerd op de stoel liggen.
Om 10:40 kwam de schoonmaakster binnen. Ze dweilde de vloer. Ze liep naar het bureau. Ze schoof de stoel opzij om eronder schoon te maken. Ze tilde de tas op.
Zes seconden lang stond ze met haar rug naar de camera.
‘Ik wil ook de camerabeelden van de gang bekijken,’ zei de kolonel tegen de jonge officieren. ‘We moeten zien waar het schoonmaakpersoneel naartoe ging direct nadat ze deze ruimte hadden verlaten. En we moeten de bewegingen van mevrouw Sharp zien voordat ze het klaslokaal binnenkwam.’
Het gezicht van mevrouw Sharp werd bleek. Ze greep de rand van het bureau vast om zich staande te houden.
‘Zeg je nu dat ik lieg?’ riep ze geschrokken. ‘Ik ben een gerespecteerde onderwijzeres!’
‘Ik zeg dat ik de feiten controleer,’ antwoordde Rob koeltjes. ‘En de feiten komen niet overeen met uw beschuldiging.’
Ik stond op en liep naar voren in de zaal, waar ik naast mijn zoon ging staan. De woede die me hierheen had gedreven – de hete, verblindende razernij – was afgekoeld tot iets scherps en beheersts. Ik voelde me weer even terug in het magazijn, kratten aan het sorteren. Alles had een plek. Elke leugen had een plank.
Een van de jonge officieren schraapte zijn keel. Hij voelde dat de wind draaide.
‘Mevrouw,’ vroeg hij, terwijl zijn pen boven zijn notitieblok zweefde. ‘Kunt u bevestigen, op straffe van het indienen van een valse politieaangifte, dat u vanmorgen precies vijfhonderd dollar contant bij u had? Heeft u een opnamebewijs? Een bankafschrift?’
‘Dat is absurd!’ protesteerde ze, terwijl het zweet op haar bovenlip parelde. ‘Het is mijn geld! Ik heb contant geld thuis!’
« Bij een aangifte van diefstal, specifiek voor dit bedrag, » legde de agent met hernieuwde professionaliteit uit, « moeten we het bestaan van de gestolen goederen verifiëren. Anders is het gewoon… een bewering. »
Ze had geen antwoord. Haar mond ging open en dicht als een vis op een kade.
Directeur Henderson stapte naar voren in een poging het zinkende schip van de reputatie van zijn school te redden. « Eleanor… misschien moeten we dit intern afhandelen. Misschien bent u het kwijtgeraakt. »
‘Die jongen daagt me al sinds september uit!’ riep ze uit, haar masker viel eindelijk helemaal af. ‘Hij ondermijnt mijn autoriteit! Hij denkt dat hij, omdat hij geen moeder heeft, recht heeft op een speciale behandeling!’
De wreedheid van de woorden hing in de lucht.
Ik stapte naar voren en ging tussen haar en Lucas staan.
‘Hij weigerde u te vertellen wie de reacties in de klassenchat heeft geplaatst,’ zei ik, met een lage, dreigende stem. ‘Dat is geen misdaad, mevrouw Sharp. Dat is loyaliteit aan zijn medeleerlingen. Iets wat u duidelijk niet begrijpt.’
De uitspraak galmde door de ruimte. Verschillende leerlingen gingen rechterop zitten. Lucas keek me aan met grote ogen.
De kolonel draaide zich naar Lucas om. Hij ontspande zijn houding en boog zich voorover tot ooghoogte.
‘Zoon,’ vroeg hij zachtjes. ‘Heb je de tas aangeraakt?’
