De sfeer in de kamer veranderde onmiddellijk. Het was alsof de zwaartekracht ineens sterker was geworden.
Kolonel Robert Hayes stapte naar binnen.
Hij droeg zijn volledige uniform, keurig en angstaanjagend netjes. Zijn laarzen glansden als spiegels. De zilveren adelaars op zijn epauletten weerkaatsten in het tl-licht. Achter hem, bleek en bezweet, stond directeur Henderson .
De twee jonge agenten namen direct de houding aan en rechtten instinctief hun rug.
‘Rustig aan,’ zei Rob kortaf, zonder hen ook maar een blik waardig te gunnen. Hij keek de kamer rond en zijn blik bleef op mij rusten. Hij knikte heel even. ‘Wat is hier aan de hand?’
Mevrouw Sharp werd zo bleek als een zieke kleur doorgaans heeft. Ze keek van de kolonel naar mij, en vervolgens weer naar de kolonel. De connectie was onzichtbaar, maar de machtsverhoudingen waren zojuist omgedraaid.
‘Die… die student heeft geld uit mijn tas gestolen—’ stamelde ze, terwijl ze met een trillende vinger naar Lucas wees.
‘Zijn er camera’s op de gang?’ onderbrak de kolonel haar, zijn stem sneed als een mes door haar paniek heen.
‘Ja,’ antwoordde directeur Henderson snel. ‘We hebben een compleet bewakingssysteem.’
‘Breng een laptop mee,’ beval Rob. ‘Nu.’
Vijf minuten later werd er een laptop op het bureau van een leerling gezet. De hele klas rekte zich om te kijken.
De beelden waren korrelig, maar wel scherp.
10:15 uur — Lucas komt in beeld met het presentieboek in zijn hand. Hij ziet er moe uit.
10:16 uur — Precies veertig seconden later verlaat hij het beeld. Zijn handen zijn leeg. Hij loopt rustig naar het kantoor.
10:40 uur — De conciërge komt binnen met een emmer met dweilwater.
11:00 uur — De juf, mevrouw Sharp, komt terug met een kop koffie.
De kolonel leunde achterover en sloeg zijn armen over elkaar.
‘Veertig seconden,’ zei hij kalm, zich tot mevrouw Sharp wendend. ‘Om een kamer binnen te gaan, een specifieke tas te vinden, een rits open te maken, een portemonnee in die tas te vinden, contant geld eruit te halen, de portemonnee terug te plaatsen, de tas te sluiten en alles precies zo achter te laten als het was? Of uw leerling is een meester in illusies… of er zijn andere mogelijkheden.’
Hij pauzeerde en liet de stilte zich uitstrekken.
“Waarom werd bijvoorbeeld een tas met vijfhonderd dollar onbeheerd achtergelaten in een klaslokaal dat niet op slot was? En waarom werd het kind in het openbaar gefouilleerd, waarmee drie afzonderlijke artikelen van de gedragscode van het schooldistrict werden overtreden?”
De stilte die volgde voelde heel anders aan dan de eerdere spanning. Het was de stilte van een val die dichtklapte.
« De tas was dichtgeritseld! » hield mevrouw Sharp vol, haar stem schel. « Hij moet snel zijn geweest! »
‘Laten we dat even controleren,’ zei Rob. ‘Spoel de beelden terug naar één minuut voordat de student binnenkwam.’
Directeur Henderson klikte met trillende handen op de muis.
Spannend moment:
Op het scherm was te zien hoe mevrouw Sharp haastig het klaslokaal verliet. Ze gooide haar handtas op de stoel naast haar bureau. De tas viel om.
« Pauzeer het beeld, » instrueerde de kolonel.
Het beeld bevroor.
We bogen ons allemaal voorover. De opening van de tas stond wijd open. De rits was niet alleen open; de tas braakte praktisch zijn inhoud uit over de stoel.
« Weet je zeker dat je je waardevolle spullen veilig hebt opgeborgen? » vroeg Rob zachtjes.
« Natuurlijk, » antwoordde ze, puur uit reflex. « Dat doe ik altijd. »
« De video suggereert iets anders, » antwoordde Rob. « En het suggereert ook nog iets anders. »
