Deel 6: Mijn eigen feestmaal
De rit naar de stad verliep voorspoedig. Ik leunde achterover in de leren stoel en sloot mijn ogen. Ik voelde me moe, ja. Maar ik voelde me ook lichter. De last van hun oordeel, die ik zo lang met me mee had gedragen, was verdwenen.
De auto reed naar de valetparking bij Lumière.
De portier zag de Maybach en snelde naar de deur om die te openen.
‘Goedenavond, mevrouw Elena,’ zei hij, terwijl hij lichtjes boog. ‘Het is fijn u te zien.’
Ik liep naar binnen. Het restaurant bruiste van de activiteit. De verlichting was gedempt en amberkleurig, de muziek zacht jazzachtig. De geur van bruine boter en gebakken sint-jakobsschelpen vulde de lucht. Het was een symfonie van vakmanschap.
Henri ontmoette me bij de stand van de gastheer.
‘Chef,’ zei hij, met een oprechte glimlach op zijn gezicht. ‘We hebben de situatie onder controle. De beveiliging heeft de foto’s.’
“Dankjewel, Henri.”
“Uw tafel staat klaar. Het hoekhokje?”
« Alsjeblieft. »
Ik liep door de eetzaal. Ik zag de gasten – mensen die maanden hadden gewacht om hier te kunnen zijn. Ze glimlachten, proefden en sloten hun ogen van genot. Ze hadden respect voor het eten. Ze hadden respect voor het werk dat erin was gestoken.
Ik nam plaats in het privéhokje met uitzicht op de keuken. Ik kon mijn team aan het werk zien. De souschef was bezig met het opmaken van de mousse met bladgoud. Het zag er prachtig uit.
Meteen verscheen er een ober. « Champagne, chef? »
‘Het jaartal,’ zei ik. ‘Het jaar 2008.’
Hij schonk de gouden vloeistof in. Ik nam een slokje. Het was fris, koud en smaakte naar overwinning.
‘En wat eten we vanavond?’, vroeg hij.
‘De kalkoen,’ zei ik. ‘Zoals we hem hier maken. Met de truffeldemi-glace.’
Tien minuten later arriveerde het gerecht. Het was identiek aan het gerecht dat ik thuis had geserveerd, maar de presentatie was net iets mooier.
Ik sneed een stuk vlees af. Ik doopte het in de rijke, donkere saus. Ik nam een hap.
Het smaakte niet naar hondenvoer.
Het smaakte naar aarde, wijn en urenlang geduldig sudderen. Het smaakte naar meesterschap.
Mijn telefoon trilde op tafel. Het was een berichtje van David.
Kom alsjeblieft terug. Dan kunnen we praten. Mama huilt.
Ik bekeek het bericht. Daarna keek ik naar de keuken, waar mijn echte familie – de koks, de kelners, de obers – magie aan het creëren waren.
Ik heb op ‘Contact blokkeren’ geklikt .
Ik nam nog een slok champagne.
Aan de tafel tegenover me zat een jong stel een dessert te delen. Ze lachten. De man gaf de vrouw een lepeltje mousse en zij veegde een vlekje chocolade van zijn lip. Ze waren aardig voor elkaar.
Ik hief zwijgend mijn glas op hen.
Laat de Prescotts hun pizza maar opeten. Laat ze maar stikken in hun arrogantie. Vanavond dineerde ik met de enige mensen die er echt toe deden: degenen die de waarde van wat er op het bord lag, begrepen.
Ik nam nog een hap van de truffelsaus. Het was het lekkerste wat ik ooit had geproefd.
