Deel 3: De destructieve oproep
De aanwezigen waren verward. « Algemeen directeur? » vroeg David. « Waar heb je het over? Je hebt geen baan. »
Ik negeerde hem. Ik draaide het nummer. Ik zette de telefoon op luidspreker.
Het ging één keer over.
‘Goedenavond, chef-kok,’ antwoordde een stem meteen. Het was Henri, een man met een Frans accent zo dik dat je het op een boterham kon smeren. ‘Is alles in orde? We hadden niet verwacht vanavond nog iets van de eigenaar te horen.’
De stilte aan tafel was oorverdovend. Chef-kok? Eigenaar?
‘Henri,’ zei ik, met een kalme, gezaghebbende stem, de stem die ik gebruikte als een kok een sint-jakobsschelp verprutste. ‘Ik wil dat je het reserveringssysteem van Lumière opent. Vanavond. 20:00 uur.’
“Zeker, chef. Een momentje.”
Chloe keek David aan. ‘Belt ze iemand voor de gek? Dit is echt zielig.’
‘Ik heb het,’ zei Henri. ‘Het Parker-gezelschap? Of… wacht, ik zie een VIP-verzoek voor de familie Prescott. Tafel 6. Drankjes en dessert.’
Chloe’s ogen werden groot. « Hoe weet hij mijn naam? »
‘Dat is hem,’ zei ik, terwijl ik Chloe recht in de ogen keek. ‘Annuleer het.’
‘Pardon?’ vroeg Henri verbaasd. ‘De reservering in Prescott annuleren?’
‘Annuleer het,’ herhaalde ik. ‘En Henri? Markeer hun profielen in de Obsidian Group-database. Zet ze op de zwarte lijst van Lumière, The Black Pearl, Saffron en The Gilded Fork. Levenslang verbannen.’
‘Begrepen,’ zei Henri, zijn toon veranderde in professioneel en vastberaden. ‘Reden voor het verbod?’
‘Ongepast gedrag jegens het personeel,’ zei ik, terwijl ik naar het servet keek dat besmeurd was met mijn jus. ‘Gebrek aan culinaire waardering. En gedrag dat onze zaak onwaardig is.’
‘Het is klaar, chef. Nog iets?’
“Nee. Dank je wel, Henri.”
Ik heb opgehangen.
Tien seconden lang bewoog niemand. Het enige geluid was het gezoem van de koelkast en het tikken van de klok in de verte.
En toen brak de chaos uit.
‘Jij…’ Chloe stond op, haar gezicht rood aangelopen. ‘Jij hebt onze reservering geannuleerd? Wie denk je wel dat je bent? Je kunt niet zomaar een restaurant bellen en mensen de toegang ontzeggen!’
‘Dat heb ik net gedaan,’ zei ik.
‘Dit is een grap,’ lachte Beatrice nerveus. ‘Het is een practical joke. David, zeg haar dat ze moet ophouden met zich zo gek te gedragen. We hebben zes maanden op die tafel gewacht!’
‘Het is geen grap,’ zei ik.
Chloe griste haar telefoon van tafel. ‘Ik bel ze terug. Ik zeg dat je een gestoorde ex-medewerker bent of zoiets. Let maar op.’
Ze draaide het nummer van Lumière. Ze zette de telefoon op luidspreker om haar punt te bewijzen.
Ring. Ring.
‘Bedankt voor uw telefoontje naar Lumière,’ antwoordde de gastvrouw. ‘Hoe kan ik u helpen?’
‘Hallo,’ zei Chloe met haar liefste, maar meest gekunstelde stem. ‘Dit is Chloe Prescott. Ik denk dat er een foutje is gemaakt. Iemand heeft net gebeld en mijn reservering voor 8 uur geannuleerd? Het was een grap. We komen gewoon.’
Er viel een stilte aan de lijn. Het geluid van typen.
‘Mevrouw Prescott,’ klonk de stem van de gastvrouw ijzig. ‘Ik zie het briefje hier. De annulering komt rechtstreeks van het directiekantoor. Het is onomkeerbaar.’
‘Wat?’ gilde Chloe. ‘Dat is onmogelijk! Ik wil met de manager spreken!’
« De algemeen directeur, Henri, heeft het verbod ingesteld, » zei de gastvrouw. « Hij kreeg die opdracht van de eigenaar. We kunnen u vanavond, en ook in de toekomst, niet ontvangen. Kom alstublieft niet naar de locatie, anders wordt de beveiliging ingelicht. Tot ziens. »
Klik.
De verbinding werd verbroken.
Chloe staarde naar de telefoon. Ze zag eruit alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen.
