Drie dagen later was het stil in huis. Heerlijk, prachtig stil. Een slotenmaker was geweest en weer vertrokken, en had alle sloten vervangen door een hightech biometrisch systeem dat alleen mijn vingerafdruk herkende. Mijn koffers waren uitgepakt, mijn kleren hingen netjes in de cederhouten kast. De aanhoudende geur van Linda’s parfum was verdreven door een open raam en een zeebriesje. Ik zat in een nieuwe fauteuil die ik had laten bezorgen, nippend aan een glas frisse, koude Sauvignon Blanc, en keek naar de golven die op de kust sloegen.
Mijn telefoon ging. Het was Mark. Ik was vergeten zijn nummer te blokkeren. Ik liet het gesprek naar de voicemail gaan, benieuwd naar hoe zijn nederlaag zou klinken.
Het bericht kwam een minuut later. Hij schreeuwde niet meer. Hij huilde. Het was een zielig, snikkend geluid.
‘Elena… neem alsjeblieft op,’ jammerde hij. ‘We zitten in een motel langs de snelweg. Mama heeft rugpijn omdat het bed te hard is. Ze kan niet slapen. Alsjeblieft, laat ons alsjeblieft terugkomen. Ik beloof dat mama in de woonkamer mag slapen. Ik slaap op de bank. We doen alles wat je zegt.’
Ik schaterde het uit van het lachen, het geluid verraste me in het stille huis. Ik nam nog een slok wijn. Hij begreep het nog steeds niet. Hij dacht dat dit een onderhandeling over slaaparrangementen was. Hij dacht dat dit een driftbui was waar ik uiteindelijk wel overheen zou komen.
Ik belde hem terug. Hij nam meteen op.
‘Elena!’ hijgde hij, met een wanhopige hoop in zijn stem.
‘Mark,’ zei ik koeltjes. ‘Je snapt het nog steeds niet, hè? Het ging nooit om de kamer. Het ging erom dat je in mijn huis stond, me recht in de ogen keek en de vrouw van je leven koos. En dat was ik niet.’
‘Maar ik heb geen geld meer!’ riep hij, de waarheid kwam eindelijk aan het licht. ‘Ik heb mijn spaargeld uitgegeven aan de aanbetaling voor de Tesla! Ik dacht dat jouw geld… weet je… ons wel zou redden!’
‘Mijn geld is van mij,’ onderbrak ik hem, mijn stem ijzig. ‘En jouw keuzes zijn aan jou. Je wilde de koning van het kasteel zijn, samen met je koningin-moeder. Nou, je bent vrij om je koninkrijk ergens anders op te bouwen. Veel succes met je nieuwe leven.’
Ik hing op voordat hij kon reageren en blokkeerde zijn nummer. Ik voelde een steek, niet van verdriet, maar van medelijden. Hij was een parasiet die net van zijn gastheer was afgeschraapt en nu in de open lucht spartelde, beseffend dat hij niet wist hoe hij in zijn eentje moest overleven.
De rust duurde twee uur. Toen kreeg ik een melding op mijn telefoon van de bewakingscamera bij de voordeur.
Een aftandse sleepwagen, geen Tesla, was langs de stoeprand gestopt. Mark stapte uit. Hij zag er uitgeput en ongeschoren uit. Hij liep naar het smeedijzeren hek. Hij probeerde het toetsenbord en toetste onze oude jubileumcode in.
« TOEGANG GEWEIGERD » , knipperde het systeem.
Hij keek om zich heen en probeerde toen over het hek te klimmen. Hij dacht echt dat ik de toegangscode niet had veranderd. Hij dacht dat hij zomaar weer mijn leven binnen kon dringen.
Ik drukte op een knop in de app.
« Waarschuwing, » klonk een luide, geautomatiseerde stem uit het luidsprekersysteem bij de poort. « U bevindt zich op privéterrein. De autoriteiten zijn op de hoogte gesteld. »
Mark slaakte een kreet en viel achterover van het hek, waarna hij in een hoopje op de stoep belandde. Hij klauterde terug naar de vrachtwagen, die vervolgens met hoge snelheid wegreed.
Ik heb de beelden verwijderd. Hij was niet langer mijn probleem.
