Ze omhelsden me opnieuw.
Ik keek op en zag Kevin ons vanuit de auto gadeslaan, met tranen over zijn wangen.
Onze blikken kruisten elkaar heel even.
Toen stond ik op, nam mijn kleinkinderen mee naar binnen en deed de deur dicht.
Kevin bleef aan de andere kant, waar hij thuishoorde.
Dat was acht maanden geleden.
Ik ben nu achtenzestig.
Tyler en Emma komen elke zondag stipt langs.
We bakken koekjes in mijn keuken in Chicago; de oven verwarmt de hele benedenverdieping, zelfs in de winter. We spelen bordspellen aan de eettafel. Als het weer het toelaat, lopen we naar het park verderop in de straat, de kinderen rennen vooruit langs bakstenen rijtjeshuizen en oude schaduwrijke bomen.
Ze vertellen me over hun nieuwe school, die ze eigenlijk leuker vinden dan de dure privéschool. Ze vertellen me over hun vrienden, hun leraren, de wetenschapsbeurs. Ze laten me tekeningen, toetsen en verhalen zien die ze hebben geschreven.
Ik mag weer hun oma zijn.
Maar wel op mijn voorwaarden.
Kevin brengt ze en haalt ze weer op. We wisselen telkens misschien tien woorden uit.
‘Bedankt dat je ze hebt meegebracht,’ zal ik zeggen.
‘Ze hebben het naar hun zin gehad,’ zal hij antwoorden.
Niets meer.
Ik heb Jessica niet meer gezien sinds het vliegveld.
Volgens Tyler werkt ze nu in een warenhuis en is ze altijd moe en chagrijnig.
Volgens Emma maken papa en mama vaak ruzie over geld.
Ik voel hier geen schuldgevoel over.
Ze hebben hun keuzes gemaakt.
Mijn nalatenschap schenkt nog steeds alles aan goede doelen. Vijf en een half miljoen dollar dat Kevin nooit zal zien.
Dat zit hem waarschijnlijk elke dag dwars.
Goed.
Ook op andere vlakken gaat het goed met me.
De reis naar Parijs was fantastisch. Twee weken vol musea en cafés, wandelen langs de Seine bij zonsondergang, ronddwalen in het Musée d’Orsay zonder me zorgen te hoeven maken over slaapschema’s of driftbuien. Ik maakte een boottocht over de Seine, at veel te veel gebak en zat in een klein café vlakbij de Sorbonne Franse romans te lezen, maar wel met veel enthousiasme en gebrekkig leesvermogen.
Sindsdien ben ik nog drie keer met Robert op date geweest. We doen het rustig aan, maar ik geniet van zijn gezelschap. Hij neemt boeken mee waarvan hij denkt dat ik ze leuk zal vinden en luistert aandachtig als ik vertel over de jaren die ik in Chicago Memorial heb doorgebracht. Hij geeft me nooit het gevoel dat ik iets voor hem ben.
Ik ben zeven kilo afgevallen, niet door stress maar door ontspanning en regelmatige lichaamsbeweging. Ik heb dit jaar vierendertig boeken gelezen. Ik ben begonnen met olieverfschilderen. Ik heb het contact met collega’s die ik uit het oog was verloren, weer opgepakt. Ik heb de afgelopen acht maanden intenser geleefd dan in de acht jaar daarvoor, omdat ik niet langer al mijn energie hoef te steken in het zijn van de perfecte moeder en grootmoeder.
Ik ben gewoon mezelf, Margaret.
Afgelopen zondag, terwijl we chocoladekoekjes aan het bakken waren, stelde Emma me een vraag.
‘Oma, ben je nog steeds boos op papa?’ vroeg ze, terwijl ze het deeg tussen haar kleine handjes kneedde.
Ik dacht na over hoe ik daarop moest antwoorden.
‘Ik ben niet meer boos, schat,’ zei ik. ‘Boos zijn is wanneer je kwaad bent, maar je iemand later misschien wel vergeeft. Wat ik voel is anders.’
‘Wat voel je?’ vroeg ze.
‘Ik ben er klaar mee,’ zei ik. ‘Je vader heeft ervoor gekozen om me pijn te doen. En dat liet me zien dat onze relatie niet gezond was. Dus heb ik het veranderd. Nu hebben we een andere relatie. Eentje waarin ik jou en je broer zie, maar mezelf bescherm tegen nieuwe pijn.’
‘Zullen jullie ooit weer vrienden worden met papa?’ vroeg Emma.
‘Ik weet het niet,’ zei ik. ‘Misschien ooit. Maar waarschijnlijk niet zoals we vroeger waren.’
‘Vanwege wat mama op het vliegveld zei?’ vroeg ze.
Natuurlijk wisten ze dat.
‘Daarom,’ zei ik, ‘en vanwege de reactie van je vader. Soms laten mensen zien wie ze echt zijn, en als dat gebeurt, moet je ze geloven.’
Emma dacht hierover na terwijl ze chocoladeschilfers in het deeg drukte.
‘Ik ben blij dat je nog steeds van ons houdt,’ zei ze.
