« Webb beschouwde Carol Martinez als een waardevol secundair doelwit vanwege haar financiële bezittingen en haar emotionele gehechtheid aan familierelaties. »
Ik had het overal koud.
Marcus Webb had niet alleen onderzoek gedaan naar David.
Hij had me specifiek bestudeerd, op zoek naar manieren om mijn liefde voor mijn familie uit te buiten.
Agent Chen, wat was het uiteindelijke doel van deze operatie?
« Volgens de documentatie van Webb was het plan dat Jennifer een relatie met David zou aangaan, toegang zou krijgen tot financiële informatie van de familie, systematische fraude zou plegen tegen alle familieleden en vervolgens zou verdwijnen met eventuele kinderen die tijdens de relatie geboren zouden worden. »
“Hoe kan ik verdwijnen?”
“Webb had gedetailleerde plannen voor geënsceneerde sterfgevallen. Jennifer moest haar eigen dood en die van Nathan in scène zetten bij een auto-ongeluk, om vervolgens met Webb en het kind te verdwijnen. Zo konden ze de levensverzekering innen en Nathan onder controle houden voor toekomstige afpersingspraktijken.”
De rechtszaal was volkomen stil.
Jennifer was van plan haar eigen dood en die van Nathan in scène te zetten, zodat David kon rouwen om zijn zogenaamd overleden vrouw en kind, terwijl zij ergens anders met Webb en Nathan zou wonen.
Agent Chen, waren er levensverzekeringen bij betrokken?
“Ja. Jennifer had aanzienlijke levensverzekeringen afgesloten op zichzelf en Nathan, met David als begunstigde. De premies werden betaald met geld dat ze van familieleden had gestolen.”
Williams draaide zich om naar de jury.
« Jennifer Webb stal dus van de familie Martinez om levensverzekeringen te betalen die ze vervolgens frauduleus wilde innen nadat ze haar eigen dood in scène had gezet en Nathan had ontvoerd. »
“Dat klopt.”
David stond naast me te trillen.
Jennifer was niet alleen van plan om van ons te stelen.
Ze was van plan David emotioneel kapot te maken door hem te laten geloven dat zijn vrouw en kind dood waren, terwijl zijzelf ergens anders een comfortabel leven leidde met Nathan en het verzekeringsgeld.
Agent Chen, wat heeft de uitvoering van dit plan belemmerd?
« De beslissing van Carol Martinez om de fraude met ziekenhuisrekeningen te melden, leidde tot een onderzoek dat de hele operatie aan het licht bracht voordat Jennifer de nepsterfgevallen kon ensceneren. »
Williams glimlachte.
« Doordat mevrouw Martinez weigerde een frauduleuze rekening te betalen, heeft ze het leven van haar kleinzoon gered – en mogelijk ook dat van haar zoon. »
« Volgens Webbs aantekeningen werd David, als hij achterdochtig of oncoöperatief werd, ook tot doelwit voor eliminatie gemaakt. »
Jennifers advocaat, Stevens, stond op.
« Bezwaar, edelachtbare. Dit is zeer nadelig. »
« Verwerping. De getuige mag verder spreken. »
Agent Chen haalde nog een document tevoorschijn.
« De operationele aantekeningen van Marcus Webb bevatten specifieke plannen om de dood van David Martinez op een ongeluk te laten lijken, mocht hij de waarheid over Jennifers identiteit ontdekken. »
Ik greep Davids hand vast toen de volledige omvang van Jennifers plan duidelijk werd.
Ze had ons gezin niet alleen als doelwit gekozen voor financiële fraude.
Ze was van plan David psychisch te vernietigen, Nathan te ontvoeren, David desnoods te vermoorden en daarbij honderdduizenden dollars te stelen.
« Agent Chen, wat zou er volgens u, vanuit uw professionele perspectief, met de familie Martinez zijn gebeurd als Carol Martinez de frauduleuze ziekenhuisrekening niet had gemeld? »
« Volgens Webbs tijdlijn zou Jennifer haar eigen dood en die van Nathan binnen zes maanden na zijn geboorte in scène hebben gezet. David zou hebben gerouwd om zijn zogenaamd overleden familie, terwijl Jennifer en Webb het verzekeringsgeld zouden hebben geïncasseerd en Nathan zouden hebben voorbereid op toekomstige criminele activiteiten. »
“Toekomstige criminele operaties?”
« Uit Webbs aantekeningen blijkt dat Nathan zou zijn opgevoed om, zodra hij volwassen was, deel uit te maken van de infiltratieoperatie van de familie. Hij zou getraind zijn om zich te richten op rijke families, net zoals zijn moeder dat deed. »
Mijn kleinzoon was vanaf zijn geboorte voorbestemd om crimineel te worden – hij werd opgevoed door mensen die hem hadden ontvoerd en gedwongen tot misdaden tegen onschuldige families.
Williams draaide zich om naar Jennifer, die aan de tafel van de beklaagde zat.
« Mevrouw Webb, blijft u volhouden dat u een slachtoffer was en door uw ex-man tot criminele activiteiten bent gedwongen? »
Jennifer had tijdens de getuigenis van agent Chen steeds naar de tafel gestaard, maar nu keek ze op met de koudste uitdrukking die ik ooit had gezien.
‘Nee,’ zei ze zachtjes. ‘Nee, dat doe ik niet.’
« Mevrouw Webb, heeft u nog iets te zeggen tegen de familie Martinez? »
Jennifer stond op en negeerde de pogingen van haar advocaat om haar tegen te houden.
“Ja, dat doe ik.”
Ze draaide zich om en keek David en mij recht in de ogen.
« Jullie dachten dat jullie zo slim, zo zorgzaam en zo liefdevol waren, maar jullie waren gewoon slachtoffers – makkelijke prooien die verdienden wat hen overkwam. »
‘Mevrouw Webb,’ waarschuwde rechter Morrison, ‘ik raad u aan om—’
« David, je was zielig, zo wanhopig naar liefde dat je nooit iets in twijfel trok van wat ik je vertelde. Zo naïef dat je je hele leven in de handen van een vreemde hebt gelegd. »
Davids gezicht was wit, maar hij keek niet weg.
“En Carol…”
Jennifers stem klonk venijnig.
“Jij was het perfecte doelwit. Een eenzame oude vrouw met geld die zo wanhopig graag door haar familie nodig wilde zijn, dat je elke prijs zou betalen voor acceptatie.”
« Mevrouw Webb, gaat u nu zitten, » beval rechter Morrison.
“Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik betrapt ben voordat ik kon afmaken waar we aan begonnen waren. Je hebt geen idee hoe bevredigend het zou zijn geweest om David te zien rouwen om zijn overleden vrouw en kind, terwijl ik ergens anders comfortabel leefde met Nathan en jouw geld.”
Twee gerechtsfunctionarissen kwamen op Jennifer af terwijl ze haar tirade voortzette.
“Nathan zou net als ik zijn geworden: slim, meedogenloos en totaal niet sentimenteel als het om familiebanden gaat. Hij zou perfect zijn geweest voor deze rol.”
« Verwijder de verdachte, » beval rechter Morrison.
Terwijl de agenten Jennifer meenamen, riep ze nog over haar schouder.
“Carol, je hebt deze ronde misschien gewonnen, maar er zijn anderen zoals ik, en je zult je nooit meer veilig voelen.”
De rechtszaal bleef enkele minuten stil nadat Jennifer was afgevoerd.
Tot slot richtte rechter Morrison zich tot de jury.
« Dames en heren, u dient de uitbarsting van de verdachte te negeren. Baseer uw oordeel uitsluitend op het voorgelegde bewijsmateriaal. »
Maar iedereen in die rechtszaal had gezien wie Jennifer Webb werkelijk was.
Geen slachtoffer.
Geen wanhopige moeder.
Een berekenende roofdier die mijn familie als niets meer dan een bron van inkomsten beschouwde die kon worden uitgebuit.
De jury beraadde zich minder dan drie uur. Toen ze terugkwamen, stond de juryvoorzitter op en sprak het vonnis uit.
« Op alle punten van identiteitsdiefstal, fraude, samenzwering en samenzwering tot ontvoering achten wij de verdachte schuldig. »
Rechter Morrison veroordeelde Jennifer Webb tot vijfentwintig jaar gevangenisstraf zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.
Toen we het gerechtsgebouw verlieten – David droeg Nathan tegen zijn borst – besefte ik dat Jennifers plan volledig was mislukt. Ze had geprobeerd ons gezin te vernietigen, maar haar misdaden hadden David en mij juist dichter bij elkaar gebracht dan we in jaren waren geweest.
‘Mam,’ zei David terwijl we naar de auto liepen, ‘ik weet niet hoe ik je moet bedanken.’
“Waarom?”
« Omdat je haar er niet mee hebt laten wegkomen. Als je die ziekenhuisrekening gewoon had betaald en je mond had gehouden, waren Nathan en ik waarschijnlijk nu dood geweest, terwijl zij het verzekeringsgeld had opgestreken. »
Ik keek naar mijn kleinzoon, die vredig sliep in de armen van zijn vader, zich er totaal niet van bewust dat zijn moeder van plan was hem te ontvoeren en op te voeden tot een crimineel.
“David, het enige waar Jennifer gelijk in had, is dat er anderen zoals zij bestaan.”
“Maar ze had het over één ding mis.”
“Wat is dat?”
“Ik zal me nooit meer onveilig voelen. Want nu weet ik precies hoe roofdieren eruitzien, en ik weet dat ik sterk genoeg ben om ze te bestrijden.”
Terwijl we door de zonsondergang van Arizona naar huis reden, en Nathan vrolijk brabbelde in zijn autostoeltje, realiseerde ik me dat Jennifer Webb me iets had gegeven wat ze nooit van plan was geweest te geven.
De wetenschap dat ik mijn familie kon beschermen tegen iedereen die hen kwaad wilde doen.
En als een andere roofdier ooit mijn familie als doelwit zou kiezen, zouden ze dezelfde les leren als Jennifer.
Sommige grootmoeders zijn te slim, te koppig en te liefdevol om zomaar slachtoffer te worden.
