“Ik weet het. Het spijt me.”
‘Ik geloof je wel. Maar hier is de vraag, Bradley. Wat gebeurt er de volgende keer dat Brooke plannen maakt die geen rekening houden met mijn gevoelens of grenzen? Zul je dan wel je stem laten horen, of val je terug in oude patronen?’
Hij antwoordde niet meteen, zijn blik keerde terug naar de horizon waar de zon nu volledig was opgekomen.
‘Ik weet het niet,’ gaf hij uiteindelijk toe. ‘Ik wil zeggen dat ik mijn best zal doen, maar het is ingewikkeld. Brooke is… het is niet makkelijk om tegen haar in te gaan.’
‘Er zijn maar weinig mensen die het waard zijn om van te houden, die eenvoudig zijn,’ merkte ik op. ‘De vraag is of de relatie beide partners in staat stelt volledig zichzelf te zijn, of dat de een zich voortdurend moet aanpassen aan de ander.’
Bradley keek me scherp aan.
‘Bedoel je dat ik Brooke moet verlaten?’
‘Nee.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik zeg dat je moet onthouden wie je bent. Wie je werkelijk bent, achter al dat zakelijke succes en dat strategische huwelijk. Die attente jongen die opkwam voor de kinderen die gepest werden op het schoolplein. Die jongeman die ervoor koos om literatuur te studeren voordat Harold je ervan overtuigde dat zaken doen praktischer zou zijn. De zoon die me elke zondag belde tijdens zijn studententijd, niet omdat het moest, maar omdat je wist dat ik er blij van zou worden.’
Tot onze verbazing schoten de tranen hem in de ogen.
“Ik heb al heel lang niet meer aan die versie van mezelf gedacht.”
‘Hij is er nog steeds,’ verzekerde ik hem. ‘Hij wacht alleen nog op toestemming om weer te bestaan.’
De schuifdeur ging achter ons open en Brooke verscheen, al gekleed in een kraakwitte linnen broek en een zijden blouse, haar haar en make-up onberispelijk ondanks het vroege uur.
‘Daar ben je dan,’ zei ze tegen Bradley, haar toon verraadde dat ze al uren in plaats van minuten had gezocht. ‘We moeten een plan voor vandaag bedenken. Ik heb iedereen een berichtje gestuurd, en het is een ramp. De helft van de groep wil na het gedoe met de accommodatie terug naar Boston rijden, en de Westfields doen vreemd genoeg niet erg openlijk hun best.’
Bradley wierp me een snelle blik toe voordat hij zich naar zijn vrouw omdraaide.
“Misschien moeten we het wat rustiger aan doen, Brooke. Mama is gisteren pas ingetrokken en 22 mensen is nogal wat om in de gaten te houden.”
Brookes perfect gevormde wenkbrauwen kwamen samen.
« Terugschroeven is geen optie, Bradley. Het contract met Westfield hangt ervan af of dit weekend goed verloopt. »
Ze richtte haar aandacht op mij.
“Dorothy, ik moet weten wat je vandaag van plan bent, zodat ik daar rekening mee kan houden.”
Ik nam rustig een slokje van mijn koffie en genoot van de tijdelijke machtsverschuiving.
“Ik heb een walvisexcursie geregeld. De boot vertrekt om tien uur.”
‘Walvissen spotten?’ herhaalde Brooke ongelovig. ‘De Westfields en de baas van je vader gaan echt niet walvissen spotten.’
‘Eigenlijk,’ zei ik kalm, ‘leek Jonathan Westfield er gisteravond behoorlijk enthousiast over toen ik het ter sprake bracht. Hij zei dat ze er nog nooit de kans voor hadden gehad, ondanks dat ze de Kaap al meerdere keren hadden bezocht.’
Brookes gezichtsuitdrukking wisselde tussen ongeloof en berekening.
“Prima. En hoe zit het met de lunch?”
“Een picknick op de boot. Heel simpel. Broodjes, fruit, dat soort dingen.”
“En het avondeten?”
“Ik dacht dat iedereen wel een ontspannen avond na een dag op het water zou waarderen. Misschien een kampvuur op het strand. Ik kon mijn kenmerkende chili maken.”
De afschuw die op Brookes gezicht te lezen was, was bijna komisch.
‘Een kampvuur? Chili? Dorothy, dit zijn verfijnde mensen met een verfijnde smaak. Ze verwachten een bepaald niveau van… beleving.’
‘Ik stelde authentieke ervaringen voor,’ herinnerde ik haar. ‘Een connectie met hun gastheren. Want uit mijn gesprek met de Westfields gisteravond blijkt dat dat precies is waar ze naar op zoek zijn – geen steriel bedrijfsevenement vermomd als een sociale bijeenkomst.’
Bradley schraapte zijn keel en stapte de gespannen stilte tussen ons in.
‘Ik vind een kampvuur eigenlijk wel een geweldig idee. Papa en ik deden dat vroeger altijd toen ik klein was. Weet je nog, mam? Met de marshmallows en de spookverhalen?’
De onverwachte steun van mijn zoon overviel Brooke. Ze opende en sloot haar mond even, voordat ze zich herpakte.
‘We bespreken dit later,’ zei ze kortaf. ‘Ik moet eerst wat telefoontjes plegen.’
Terwijl ze zich terugtrok in het huis, draaide Bradley zich met een kleine, geheimzinnige glimlach naar me toe.
“Walvisspotten? Echt?”
‘De rondleidingen zijn erg leerzaam,’ antwoordde ik onschuldig. ‘Al ben ik misschien vergeten te vermelden dat april bekendstaat om de bijzonder ruwe zee, en dat bijna zestig procent van de mensen zeeziek wordt.’
Bradleys lach – vrij en oprecht zoals ik die al jaren niet meer had gehoord – klonk over het water als een belofte van wat komen zou. Nog geen oplossing, maar het begin van een herstel van het evenwicht dat al lang nodig was.
Ik hief mijn koffiemok op en bracht een kleine toast uit op mezelf en de dag die voor me lag.
Fase twee stond op het punt te beginnen.
De walvisexcursieboot van Dolphin Fleet schommelde zachtjes tegen de pier terwijl onze groep zich verzamelde voor de ochtendtocht. Ik was vroeg aangekomen om met kapitein Mike te praten, een oude vriend wiens kinderen praktisch waren opgegroeid in de leeshoek van mijn bibliotheek.
‘Is alles klaar, Dorothy?’ vroeg hij met een samenzweerderige knipoog toen ik aan boord ging.
“Perfect, Mike. Onthoud goed: leerzaam én boeiend.”
“Begrepen. We zullen ze de complete Cape Cod-ervaring bieden.”
Ik nam plaats vlak bij de boeg en keek toe hoe mijn aarzelende gasten in kleine groepjes arriveerden. De Westfields verschenen als eersten, verrassend enthousiast en gepast gekleed in windjacks en bootschoenen. Bradley en Brooke volgden, een studie in contrasten – mijn zoon zag er ontspannen uit in een spijkerbroek en trui, terwijl Brooke walvissen spotten op de een of andere manier had geïnterpreteerd als een fotoshoot met een nautisch thema, compleet met witte capribroek, gestreept topje en smetteloze bootschoenen die duidelijk nog nooit een bootdek hadden aangeraakt.
De overige gasten druppelden geleidelijk binnen, hun aantal was merkbaar kleiner dan gisteren. Brookes ouders waren opvallend afwezig, evenals een aantal dierbare vrienden die blijkbaar hadden besloten terug te keren naar Boston. Bradleys collega’s van het bedrijf waren echter wel bijeengekomen, wellicht in de wetenschap dat hun professionele toekomst afhing van een eensgezinde front met de Westfields.
« Welkom aan boord van de Sea Star, » bulderde de stem van kapitein Mike door de luidspreker terwijl de laatste passagiers plaatsnamen op de harde houten banken. « Vandaag hebben we ideale omstandigheden om walvissen te spotten: harde wind, een ruwe zee en een weersysteem dat vanuit het noordoosten nadert, wat voor veel beweging zal zorgen. »
Ik zag de paniek even op verschillende gezichten verschijnen, vooral op dat van Brooke, wiens gelaatskleur al een lichtgroene tint had gekregen toen de boot van de kade wegvoer.
‘Voordat we naar de diepere wateren gaan,’ vervolgde Mike opgewekt, ‘wil ik graag onze speciale gast-natuurkenner voor vandaag voorstellen: Dr. Dorothy Sullivan.’
De verbazing op de gezichten van mijn gasten was onbetaalbaar toen Mike met een zwierig gebaar naar me wees.
« Velen van u kennen Dorothy wellicht als gepensioneerd bibliothecaresse, » kondigde hij aan. « Maar wat u misschien niet weet, is dat ze al meer dan vijftien jaar vrijwilligster is bij het Cape Cod Marine Institute, waar ze zich specialiseert in het gedrag en de bescherming van walvisachtigen. Ze zal tijdens onze reis deskundig commentaar leveren. »
Dit was natuurlijk een enorme overdrijving. Hoewel ik inderdaad af en toe vrijwilligerswerk had gedaan voor het instituut, was mijn rol beperkt gebleven tot het catalogiseren van hun onderzoeksrapporten en het organiseren van hun jaarlijkse fondsenwervingsevenement. Maar Mike had mijn suggestie om mijn referenties voor de excursie van vandaag wat op te vijzelen enthousiast omarmd.
Bradley staarde me aan met een mengeling van verwarring en nieuwgevonden respect, terwijl Brookes uitdrukking was veranderd van zeeziekte naar achterdocht.
‘Dank u wel, kapitein,’ zei ik, terwijl ik met de zelfverzekerde houding van iemand die op het punt stond een universiteitscollege te geven naar voren stapte. ‘Ik wil graag beginnen met een aantal fascinerende feiten over het mariene ecosysteem van Cape Cod Bay, met name over de spijsverteringsprocessen van de Noord-Atlantische rechtwalvis.’
De volgende twintig minuten, terwijl de boot door het steeds ruiger wordende water schommelde en rolde, gaf ik een zorgvuldig voorbereide presentatie over wat je op z’n best de minder aantrekkelijke aspecten van de walvisbiologie zou kunnen noemen. Mijn onderwerpen varieerden van parasitaire infecties tot de ontbinding van walvisvet, elk beschreven in levendige wetenschappelijke details, bedoeld om zelfs de sterkste magen te doen omdraaien.
Tegen de tijd dat ik mijn eerste lezing had afgerond, hadden drie van Bradleys collega’s zich teruggetrokken naar het benedendek. Tiffany klampte zich vast aan de reling met een duidelijk zieke uitdrukking op haar gezicht, en Brooke had alle schijn van kalmte laten varen; haar gezicht was nu onmiskenbaar groen.
‘En nu,’ kondigde ik vrolijk aan, ‘laten we een picknicklunch houden voordat we bij de voederplaatsen aankomen.’
De eenvoudige picknick die ik had georganiseerd bestond uit tonijnsaladesandwiches met extra mayonaise, die iets te lang in de ochtendzon hadden gestaan; hardgekookte eieren met een bijzonder pittige dillesaus; en als dessert broodpudding gemaakt met slagroom en rozijnen. Alles werd natuurlijk geserveerd toen de boot het ruigste stuk water tot nu toe bereikte.
‘Dorothy.’ Diana Westfield kwam op me af terwijl ik vrolijk en efficiënt het eten uitdeelde. ‘Je zit vol verrassingen. Ik had geen idee dat je naast bibliothecaresse ook marien bioloog bent.’
De twinkeling in haar ogen vertelde me dat ze zich geen moment had laten foppen, maar desondanks volop van de voorstelling genoot.
‘O, ik ben een mengeling van alles,’ antwoordde ik met een samenzweerderige glimlach. ‘Net als het microbioom van de bultrugwalvis – wat me doet denken aan een fascinerende studie die ik onlangs las –’
Terwijl ik aan een nieuw, gedetailleerd wetenschappelijk betoog begon, zag ik Jonathan Westfield in gesprek met Bradley bij de achtersteven. Beide mannen leken zich niet bewust van de misselijkmakende gevolgen van de ruwe zee, die inmiddels minstens de helft van ons gezelschap het leven had gekost. Brooke was volledig verdwenen, vermoedelijk naar het toilet benedendek.
« Land in zicht! » riep kapitein Mike door de luidspreker. « Mensen, we naderen wat wij het punt noemen waar zeeziekte een einde aan maakt. Normaal gesproken keer ik de boot daar om als we geen walvissen hebben gezien. Maar vandaag hebben we geluk. Er is een groep walvissen zo’n vijf kilometer verderop, in het ruigste deel van de baai. Wie wil er verder? »
Een koor van gekreun antwoordde hem, onderbroken door Jonathans enthousiaste: « Laten we ervoor gaan! »
Ik keek Mike aan en schudde subtiel mijn hoofd.
‘Eigenlijk,’ onderbrak ik op het perfecte moment, ‘kunnen we misschien beter teruggaan. Veel van onze groep lijken te lijden aan wat mariene wetenschappers het mal de mer interactive syndrome noemen – een fascinerende aandoening waarbij—’
« Ja, laten we teruggaan, » klonk het wanhopige instemmende geluid uit meerdere stemmen tegelijk.
‘Nou ja, als je erop staat,’ gaf kapitein Mike met gespeelde teleurstelling toe. ‘Het is wel jammer om de voedselrage te missen. De manier waarop die walvissen halfverteerde krill uitbraken om met de rest van de groep te delen, is echt een prachtig schouwspel.’
De terugreis naar de haven verliep aanzienlijk sneller dan de heenreis. Kapitein Mike had medelijden met onze zeezieke passagiers en koos de meest comfortabele route. Toen we de haven naderden, stond ik naast Diana, die zich tijdens de hele reis opmerkelijk kranig had getoond, bij de reling.
‘Ik moet zeggen, Dorothy,’ merkte ze zachtjes op, ‘dit was het meest vermakelijke zakelijke weekend dat ik in jaren heb meegemaakt.’
‘Ik ben blij dat iemand ervan geniet,’ antwoordde ik met een kleine glimlach.
‘Oh, niet alleen ik.’ Ze knikte naar haar man en Bradley, die nog steeds in een diepgaand gesprek verwikkeld waren achter op het schip. ‘Jonathan is er dolblij mee. Hij klaagt al jaren over het kunstmatige karakter van deze zakelijke bijeenkomsten – al die geforceerde gesprekken tijdens te dure maaltijden, iedereen die doet alsof ze het fantastisch naar hun zin hebben terwijl ze stiekem op hun horloge kijken.’
Ik bekeek haar gezicht aandachtig, in een poging haar oprechtheid te peilen.
“En dit is beter?”
‘Oneindig veel,’ verzekerde ze me. ‘Het is echt. Soms ongemakkelijk, ja, maar authentiek. Weet je wat Jonathan gisteravond tegen me zei? ‘Die vrouw heeft ruggengraat. Ik doe graag zaken met mensen die ruggengraat hebben. »
Een warm gevoel van genoegdoening overspoelde me, hoewel ik mijn uitdrukking neutraal hield.
‘En hoe zit het met jou, Diana? Wat vind jij hiervan?’
Ze dacht even na over de vraag, haar blik dwaalde af naar Brooke, die eindelijk van benedendeks tevoorschijn was gekomen en er vreselijk ellendig uitzag terwijl ze zich vastklampte aan een bank.
‘Ik denk,’ zei ze voorzichtig, ‘dat uw zoon met een vrouw is getrouwd die erg veel lijkt op de eerste vrouw van mijn man – iemand voor wie uiterlijk belangrijker is dan inhoud. Dat huwelijk duurde precies drie jaar.’
De implicatie hing tussen ons in de lucht, geen van beiden hoefde het expliciet te zeggen.
