Hoofdstuk 4: De keuze van de echtgenoot
Jasons blik dwaalde over het chaotische tafereel. Hij zag de opvallende kop van het overdrachtsdocument, Linda’s stijve, defensieve houding en mijn telefoon die oplichtte met de belastende verklaring. Een lange, tergende seconde heerste er een absolute stilte. Zelfs meneer Hargrove leek achteruit te deinzen en wenste wanhopig ergens anders te zijn.
‘Mam,’ zei Jason uiteindelijk, zijn stem gevaarlijk laag, zonder de gebruikelijke warmte. ‘Je hebt een notaris naar ons huis gebracht. De ochtend na onze bruiloft.’
Linda’s geforceerde glimlach trilde even, een wanhopige spasme van spiergeheugen. « Jason, lieverd, ik los gewoon een probleem op dat je nog niet helemaal begrijpt. Emily is duidelijk overstuur. Dit is gewoon een extra beschermingslaag. »
Jason liep langzaam naar de tafel, zijn ogen gefixeerd op de documenten. Hij las de titel – OVERDRACHT VAN EIGENDOMSRECHT – en zijn kaakspieren spanden zich aan. « Bescherming? Door haar bedrijf over te nemen? »
‘Het gaat niet om nemen, maar om beheren!’ blafte Linda, terwijl haar façade steeds verder afbrokkelde. ‘Iemand in dit gezin moet financieel verantwoordelijk zijn! Ze is veel te jong!’
Ik hield mijn stem volkomen kalm, een schril contrast met haar toenemende hysterie. « Waarom heb je dan in je auto gewacht tot Jason weg was om koffie te halen? »
Linda verloor haar geduld. « Want ik wist dat je een hysterische scène zou maken! Net zoals je nu doet! Je bent veel te emotioneel voor zakelijke doeleinden! »
Ik negeerde haar en schoof mijn telefoon en de gouden pen naar meneer Hargrove. « Ik wil deze verklaring ondertekenen. Nu meteen. »
Met een diepe, gefrustreerde kreun sprong Linda over de tafel. Haar verzorgde handen grepen wanhopig naar mijn telefoon, vastbesloten het apparaat te grijpen en het document te wissen voordat er inkt op het papier kon komen.
Voordat ik kon terugdeinzen, stapte Jason krachtig tussen ons in. Zijn hand schoot naar voren en greep de pols van zijn moeder in de lucht. Het dienblad met koffie dat hij vasthield, viel op de grond, de kopjes barstten open en er vormde zich een donkere plas vloeistof op de houten vloer.
“Mam. Stop. Nu.”
Ze rukte haar arm los, haar ogen fonkelden van een giftige mix van verraad en woede. « Jason! Zie je dan niet wat ze doet? Ze zet je tegen je eigen moeder op! »
Jason gaf geen kik. Hij stond als een stenen muur tussen mij en haar in. « Nee. Dat heb je helemaal zelf gedaan toen je met die papieren bij mij thuis aankwam. »
