De valkuil van grote familiebijeenkomsten
We denken vaak dat we goed bezig zijn door uitgebreide maaltijden te bereiden, iedereen uit te nodigen en momenten uit het verleden te herbeleven. Maar ik besef dat dit soms onbedoeld druk op mijn kinderen legt.
Op het eerste gezicht leek alles normaal. Toch duurde het maar een paar minuten voordat ik doorhad dat er iets niet klopte. De gesprekken waren kort en oppervlakkig, en het voortdurende kijken op de klok verraadde hun haast.
Nog voordat we onze eerste drankjes op hadden, begonnen ze al over vertrekken te praten. Ik stond erop dat ze in ieder geval wachtten tot de taart klaar was. Ze stemden toe, maar het was duidelijk dat ze het uit plichtgevoel deden, niet uit verlangen.
Ze doen het uit genegenheid, beleefdheid, gewoonte… maar ze kijken naar de tijd, denken aan wat ze daarna moeten doen, aan de kinderen die ze moeten ophalen, aan het werk van de volgende dag.
Het resultaat: ze zijn er in werkelijkheid niet, ook al zijn ze er fysiek wel.
De lunch die ik zo zorgvuldig had klaargemaakt, werd nooit geserveerd. Mijn man en ik hebben de volgende dagen alles zelf opgegeten. En voor mij was de teleurstelling enorm, omdat ik me een warm moment had voorgesteld, gesprekken, gelach, samen tijd doorbrengen.
