Niet omdat ik in spoken geloofde.
Maar verdriet doet nu eenmaal rare dingen. Het grijpt zich vast aan momenten. Het verandert ongelukken in tekenen. Het laat je hart op hol slaan voordat je verstand het kan beschermen.
Die nacht herinnerde me aan iets dat tegelijkertijd pijnlijk en mooi was:
Helen komt niet meer terug.
Maar de liefde die ik voel als ik om 3 uur ‘s nachts ‘Papa’ hoor?
Dat is nooit weggegaan.
En misschien, heel misschien, was het helpen van dat verdwaalde meisje in het donker wel het dichtst dat ik ooit nog in de buurt kom van het beantwoorden van de roep van mijn dochter.
