Hoofdstuk 6: De Koningin van Texas
Een jaar later
Het Oil Baron’s Ball werd dit jaar gehouden in het Ritz-Carlton.
De lucht was gevuld met dezelfde geur van dure parfum en rijkdom uit het verleden, maar de sfeer was anders. Er hing een nerveuze spanning in de lucht.
Toen de deuren opengingen, verstomde het gesprek.
Ik liep naar binnen. Deze keer droeg ik geen groen. Ik droeg zwart. Een jurk die eruitzag als vloeibare obsidiaan, scherp en angstaanjagend elegant.
Op mijn arm stond Silas Vance.
We waren niet getrouwd – dat zou te cliché zijn. We waren iets veel machtigers. We waren partners. Het afgelopen jaar had Vance Energy PetroTech voor een habbekrats overgenomen. We domineerden de regio.
Ik zag mensen achter hun handen fluisteren.
‘Dat is zij,’ mompelden ze. ‘De IJzeren Dame.’
« Je moet haar niet tegenwerken. Ze heeft haar eigen man zonder blikken of blozen kapotgemaakt. »
Ik keek de kamer rond. Ik zag de angst in hun ogen. Het was bedwelmend.
‘Klaar?’ vroeg Silas, terwijl hij zich voorover boog.
‘Altijd,’ antwoordde ik.
Ik wierp een blik naar achteren in de zaal. Een serveerster was champagneglazen aan het afruimen. Ze zag er moe uit, haar blonde haar in een rommelige knot. Het was Chloe. Ze was op de zwarte lijst van de high society terechtgekomen. Dit was de enige manier waarop ze nu nog op het bal kon komen: de mensen bedienen op wie ze vroeger neerkijkte.
Ze keek op en hun blikken kruisten elkaar. Ze liet haar dienblad vallen.
Ik glimlachte niet. Ik genoot niet van mijn overwinning. Ik keek dwars door haar heen, alsof ze een geest was.
Ergens, kilometers verderop in een federale gevangenis, staarde Mark naar een betonnen muur. En daar stond ik, bovenop de wereld.
Silas gaf me een glas champagne.
‘Op een nieuw begin,’ zei hij, terwijl hij zijn glas tegen het mijne tikte.
Ik nam een slokje, de bubbels waren scherp en koud.
‘En naar een meedogenloos einde,’ zei ik.
De muziek zwol aan. Het spel ging verder. En ik zou nooit meer opgeven.
