Hoofdstuk 5: De uitbetaling
Drie dagen later ging ik naar de gevangenis van Harris County.
Ik zat achter het plexiglas. Mark zag er vreselijk uit. Hij was ongeschoren en droeg een oranje overall. Zijn arrogantie was verdwenen, vervangen door een zielige, jammerende wanhoop.
‘Elena, schat, alsjeblieft,’ snikte hij in de telefoon. ‘Je moet een advocaat voor me regelen. De advocaat van de overheid stelt niets voor. Silas heeft me erin geluisd! Je moet me helpen!’
Ik keek hem aan en voelde… niets. De woede was verdwenen. De liefde was dood. Er was alleen nog een koude, klinische helderheid.
‘Ik heb de papieren meegebracht, Mark,’ zei ik, terwijl ik een documentenvelop door de gleuf schoof.
‘Scheidingspapieren?’ vroeg hij.
‘En een bekentenis,’ zei ik. ‘U draagt alle rechten op het huis en de spaargelden aan mij over. U geeft de affaire toe in gerechtelijke documenten, zodat de clausule over overspel in onze huwelijksvoorwaarden uw aanspraak op mijn bezittingen tenietdoet. Doe dat, en ik zal de andere video’s niet aan de jury vrijgeven.’
“Andere video’s?”
“Ik heb alles, Mark. Elk berichtje. Elk gesprek.”
Hij staarde me aan. Hij zag er klein uit. ‘Wie ben jij?’ fluisterde hij.
‘Ik ben de vrouw die de schoppen aas in handen had,’ zei ik. ‘Teken.’
Hij tekende.
Twee uur later liep ik het penthousekantoor van Vance Energy binnen. Het uitzicht over Houston was adembenemend, een uitgestrekt koninkrijk van staal en glas.
Silas stond bij het raam. De zilveren aktentas lag op zijn bureau.
‘Heeft hij getekend?’ vroeg Silas, zonder zich om te draaien.
“Hij heeft getekend.”
« Ook Chloe heeft een dagvaarding ontvangen, » zei Silas. « Mijn advocaten hebben de morele clausule in onze huwelijkse voorwaarden geactiveerd. Ze krijgt niets. Geen alimentatie. Geen schikking. Ze gaat weer bij haar ouders in Odessa wonen. »
Hij draaide zich naar me toe. ‘Je hebt je aan de afspraak gehouden, Elena. Je was perfect.’
Hij gebaarde naar de aktentas. « Vijf miljoen dollar. In obligaties aan toonder en contant geld. Niet traceerbaar. »
Ik liep naar het bureau. Ik streek met mijn hand over het koele metaal van de koffer. Het was genoeg geld om opnieuw te beginnen. Om te verdwijnen. Om een comfortabel, rustig leven te leiden.
Maar ik heb de afgelopen achtenveertig uur iets beseft. Ik wilde geen comfort. Ik wilde geen rust.
Ik had de smaak te pakken. Ik had de spanning van de val ervaren, de precisie van de aanval. Ik was een kamer vol wolven binnengelopen en eruit gekomen met een bontjas aan.
Ik schoof de aktentas terug over het mahoniehouten bureau naar Silas.
Silas trok een wenkbrauw op. « Klopt de telling? »
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik wil het geld niet.’
‘Wat wilt u dan?’
‘Ik wil me inkopen,’ zei ik.
Silas hield even stil. Een langzame glimlach verspreidde zich over zijn gezicht – niet de beleefde glimlach van een zakenman, maar de hongerige glimlach van een haai die een andere haai herkende.
« Instappen? »
‘Ik heb een diploma in logistiek, maar dat heb ik even aan de kant gezet voor Mark,’ zei ik. ‘Ik weet hoe PetroTech hun apparatuur verplaatst. Ik weet dat hun toeleveringsketens kwetsbaar zijn. Probeer je ze kapot te maken? Dan heb je iemand nodig die hun interne verzendschema’s kent.’
Ik tikte op de aktentas. « Met vijf miljoen koop ik een aandeel van 2% in uw logistieke dochteronderneming. En een baan. Ik wil geen rijke ex-vrouw zijn, Silas. Ik wil een partner zijn. »
Silas keek me lange tijd aan. Hij zag het vuur dat de angst had vervangen.
Hij stak zijn hand uit.
“Welkom bij Vance Energy, Elena.”
