Hoofdstuk 4: De kaarten onthuld
De VIP-kamer
In de geluiddichte « Rode Kamer » zat Mark aan een ronde pokertafel. Er waren nog vier andere mannen aanwezig: Silas’ hoofd van de beveiliging, zijn advocaat en de officier van justitie van Harris County.
Maar er lagen geen kaarten op tafel.
Mark maakte zijn stropdas los. « Dus, meneer Vance, wat is het inlegbedrag? »
Silas zat aan het hoofd van de tafel, zijn gezicht verlicht door de enige lamp boven zijn hoofd. Hij legde een dikke manillamap op het vilt.
“Die investering is jouw leven, Mark.”
Mark lachte nerveus. « Ik snap het niet. »
‘Je wilde de schema’s voor de nieuwe extractieboor hebben,’ zei Silas kalm. ‘Je hebt Chloe ze gisteravond om 23:42 van mijn server laten downloaden.’
Mark werd bleek. « Ik… dat is belachelijk. »
‘De bestanden waren nep, Mark,’ vervolgde Silas. ‘Het was een lokmiddel. Een traceerprogramma. Zodra je ze vanochtend op je laptop opende, werd er direct contact opgenomen met de cybercriminaliteitsafdeling van de FBI. Je hebt geen bedrijfsgeheimen gestolen. Je hebt een volgbaken gestolen.’
Mark stond op en stootte zijn stoel om. « Ik ga weg. »
Het hoofd van de beveiliging blokkeerde de deur.
‘Je gaat nergens heen,’ zei Silas. ‘Ga zitten. De show begint nu pas.’
Hij pakte een afstandsbediening en drukte op een knop. Een deel van de muur werd transparant – een spiegel die slechts aan één kant uitzicht bood op de balzaal.
De balzaal
Ik stond midden in de kamer. Chloe staarde vol afschuw naar haar telefoon.
Plotseling flikkerde het enorme projectiescherm achter het podium, bedoeld voor de diavoorstelling van de liefdadigheidsveiling, aan.
Het was geen PowerPoint.
Het was een video. In hoge resolutie. Opgenomen met een verborgen camera in een hotelkamer.
Het toonde Mark en Chloe. Ze lagen in bed, verstrengeld in de lakens.
Het geluid dreunde door de luidsprekers van het concertgebouw.
Marks stem: « Jeetje, Silas is echt een arrogante eikel. Weet hij überhaupt wel hoe hij je moet aanraken? »
Chloe’s stem: « Hij behandelt me als een standbeeld. Ik kan niet wachten tot we onze winst hebben verzilverd. En je vrouw? Is ze in het excuus van overwerken getrapt? »
Marks stem: « Elena? Wat een zielig geval. Ze heeft stoofvlees voor me gemaakt. Ze heeft geen idee dat ik haar straks met niets anders dan de hypotheek achterlaat. »
De balzaal barstte los. Gehijg, gegil en geschokt gelach galmden door het elitaire publiek.
Chloe liet haar champagneglas vallen. Het spatte in duizenden stukjes uiteen en het geluid galmde door de kamer. Ze keek om zich heen als een gevangen dier. Iedereen keek naar haar. De vrouwen waar ze minachtend over had gedaan, de mannen met wie ze had geflirt – ze keken haar allemaal met pure walging aan.
Ik liep naar de microfoonstandaard op het podium.
‘Dames en heren,’ zei ik met een kalme stem. ‘Mijn excuses voor de onderbreking. Maar mijn man en mevrouw Vance leken het thema van het gala van vanavond te zijn vergeten: transparantie.’
Ik keek naar Chloe. Ze snikte nu, de mascara liep over haar gezicht.
‘Je wilde hem graag hebben, Chloe,’ zei ik in de microfoon. ‘Je mag hem hebben. Maar ik ben bang dat hij wel wat bagage met zich meebrengt.’
De VIP-kamer
Mark staarde vol afschuw naar het scherm. Hij zag zichzelf zijn eigen leven verwoesten.
De deur naar de VIP-ruimte ging open. Drie federale agenten in windjacks kwamen binnen.
‘Mark Sterling,’ zei de hoofdagent. ‘U bent gearresteerd voor industriële spionage, internetfraude en overtreding van de Computer Fraud and Abuse Act.’
Mark keek naar Silas. « Help me. Alstublieft. Het ging gewoon om zaken! »
Silas stak een sigaar op, de vlam verlichtte zijn koude ogen. ‘Nee, Mark. Zakendoen is eerlijk. Dit? Dit was een slechte gok.’
Ze boeiden hem. Terwijl ze hem de kamer uit en de balzaal in sleepten, week de menigte uiteen als de Rode Zee. Mark Sterling, de man die koning wilde worden, werd in handboeien langs zijn snikkende maîtresse geleid.
Silas liep achter hen aan naar buiten. Hij schoof zijn manchetknopen recht, liep zonder zijn vrouw aan te kijken langs haar heen en kwam recht op me af.
Hij bood me zijn arm aan.
‘Zullen we, Elena?’
‘Dat zullen we doen,’ zei ik.
We verlieten samen de balzaal en lieten de puinhoop achter ons.
