Hoofdstuk 2: Het Trojaanse paard
Het huis was stil toen ik thuiskwam. Het was een mooi huis in de buitenwijk, een huis dat we hadden gekocht met een hypotheek waar ik ‘s nachts wakker van lag, vol met meubels waarvan Mark had aangedrongen dat we ze nodig hadden om er « passend » uit te zien. Nu voelde het gewoon als een toneeldecor.
Ik droeg het kleine tasje dat Silas me had gegeven – niet de aktetas, die lag nu in een kluis – maar een klein tasje voor mijn elektronische apparaten.
Mark kwam om 19:00 uur thuis.
‘Hé schat,’ riep hij, terwijl hij zijn stropdas losmaakte toen hij door de deur liep. Hij zag er blozend en gelukkig uit. De blik van een man die net uit het bed van zijn geliefde kwam. ‘Sorry dat ik te laat ben. De fusievergaderingen slopen me. Je weet hoe dat gaat.’
Hij boog zich voorover om me te kussen. Ik rook het meteen. Onder de laag mondwater zat de vage, weeïge geur van Chanel No. 5. En daaronder de geur van de huid van een andere vrouw.
Het kostte me alle wilskracht om niet terug te deinzen. In plaats daarvan glimlachte ik – een zachte, lege glimlach.
‘Het is oké, schat,’ zei ik, terwijl ik zijn aktetas aannam. ‘Ik heb stoofvlees gemaakt. Je favoriet.’
‘Jij bent de beste,’ zei hij, terwijl hij me op een neerbuigende manier op mijn wang klopte. ‘Ik ga even snel douchen. Even het kantoorvuil eraf wassen.’
‘Ga je gang,’ zei ik. ‘Ik schenk de wijn wel in.’
Zodra de badkamerdeur dichtklikte en de douchestraal aansloeg, kwam ik in beweging. Ik ging niet naar de keuken. Ik liep naar zijn jas, die over de stoel hing. Ik pakte zijn telefoon.
Silas had me een apparaat gegeven. Een ‘kloner’, noemde hij het. Ik hoefde het alleen maar dertig seconden in de Lightning-poort te steken.
Ik stond in de woonkamer en luisterde naar mijn man die onder de douche een melodie neuriede, terwijl ik de voortgangsbalk op het kleine zwarte apparaatje zag laden.
20%… 50%… 90%… Voltooid.
Ik haalde het apparaat eruit en stopte de telefoon precies zoals hij erin had gezeten terug in zijn zak.
Vervolgens opende ik de app die Silas op mijn eigen telefoon had geïnstalleerd.
De berichten stroomden binnen.
Mark: Ik ben net thuisgekomen. Mijn vrouw heeft zoals gewoonlijk geen idee wat ze moet doen. Ze maakt stoofvlees. Ik heb het gevoel dat ik in een sitcom uit de jaren 50 leef.
Chloe: Och, arme schat. Heb je het bestand gekregen?
Mark: Bijna. Ik heb nog één toegangscode nodig van Silas’ thuisserver. Kun je vanavond in zijn studeerkamer komen?
Chloe: Die oude dinosaurus slaapt al om 10 uur. Ik haal hem wel. Zodra je dit aan PetroTech verkoopt, zijn we weg, toch? Malediven?
Mark: De Malediven. Eerste klas. We leggen de scheidingspapieren voor haar op het aanrecht in de keuken.
Ik staarde naar het scherm. « Geen idee. » « Oude dinosaurus. »
Ze verraadden ons niet alleen; ze minachtten ons. Ze dachten dat ze de hoofdrolspelers waren in een groots liefdesverhaal, en wij waren slechts de saaie, onbelangrijke figuranten.
Mark kwam de kamer binnen, droogde zijn haar af met een handdoek en droeg een joggingbroek. « Jeetje, wat ruikt dat lekker. Ik heb vreselijke honger. »
Ik keek naar hem op. Ik zag de zwakte in zijn kaaklijn die ik altijd had genegeerd. Ik zag de hebzucht in zijn ogen.
‘Mark,’ zei ik, met een luchtige stem. ‘Je raadt nooit wat er vandaag is gebeurd.’
Hij pakte een broodje en kauwde er luidruchtig op. « Wat? »
“Ik heb een uitnodiging gekregen. Voor het bal van de oliemagnaten aanstaande zaterdag.”
Mark stond als versteend. Het bal van de oliemagnaten was het meest exclusieve evenement in Texas. Kaartjes waren onmogelijk te krijgen.
‘Hoe dan?’ vroeg hij achterdochtig.
‘Het kantoor van Silas Vance heeft het gestuurd,’ loog ik moeiteloos. ‘Blijkbaar kijken ze naar PetroTech voor een mogelijke samenwerking, niet voor een overname. Ze willen de senior engineers ontmoeten.’
Marks ogen werden groot. Ik zag de radertjes draaien. Hij beschouwde het als het lot. Een kans om dicht bij Silas te komen, om de laatste stukjes data die hij nodig had, rechtstreeks van de bron te stelen.
‘Dat is… dat is enorm, Elena,’ stamelde hij, terwijl een brede grijns op zijn gezicht verscheen. ‘Schatje! Dit is het! Dit is de grote doorbraak!’
Hij greep me bij mijn middel en draaide me rond. « We moeten gaan winkelen! Jij hebt een jurk nodig! Ik heb een nieuwe smoking nodig! »
Ik liet hem me vasthouden. Ik liet hem denken dat hij aan het winnen was.
‘Ja, Mark,’ fluisterde ik in zijn schouder, mijn ogen wijd open en koud. ‘Het wordt een nacht die we nooit zullen vergeten.’
