Een aankondiging die alles op zijn kop zet.
Op mijn eenenveertigste verbrijzelde een medische diagnose dit fragiele evenwicht. Zo’n diagnose die je dwingt om het rustiger aan te doen, naar je lichaam te luisteren en anders naar je leven te kijken. De dokter sprak kalm. Ze deed alsof ze het begreep, terwijl alles vanbinnen instortte.
Ze lichtte haar familie in. Haar vrienden. Haar collega’s.
Maar niet haar zus.
Ze spraken immers niet meer met elkaar. Wat had het voor zin om een deur die al zo lang gesloten was, weer open te doen?
