Hoe kunnen we de spanning die is ontstaan, weer aanwakkeren?
Sinds die noodlottige zondag heb ik de situatie steeds opnieuw overdacht. Wat als we, in plaats van iemand de schuld te geven, een nieuwe manier zouden ontdekken om als gezin samen te zijn? Misschien hebben onze kinderen, verstrikt in de hectiek van hun volwassen leven, nooit beseft hoeveel deze momenten voor ons betekenen. Misschien hebben ze behoefte aan simpelere, spontanere, minder formele bijeenkomsten dan een groot, georganiseerd diner.
Kleine, spontane brunches, één-op-één bezoekjes, telefoontjes zonder specifieke reden… Zoveel kleine manieren om de band te behouden zonder druk. En wie weet, misschien blazen deze nieuwe gewoontes wel banden nieuw leven in waarvan ik dacht dat ze verloren waren.
